وارد دانشگاه شدم... بعد از مدت ها عذاب روحی...
به د.شهید بهشتی پیوستم... در کمال ناباوری...
چیزی که تصور نمیکردم.
که میتونست خیلی فرق کنه، بهتر باشه شاید... اصلا تعریف بهتر چیه؟
من یه بار دیگه به علم مورد توجهم رسیده بودم... ولی حالا خیلی چیزا فرق میکرد...
خیلی روزا بود که مشغول میشدم و آخرای روز به این فکر می افتادم که انگار یه جای کار مشکل داره...
یه جای کار می لنگه... و اون از انتظارات متفاوت من نسبت به خودم نشات می گرفت... حالا دیگه واقعا احساس تنها بودن خاصی می کردم... نه راهنمایی، نه هدف بزرگ واضح جدیدی، نه احساس خوشحالی و قوی بودنی، نه احساس تاپ بودنی و خوب عمل کردنی وجود داشت فقط چند تا دوست خوب نصیبم شده بود که البته انگار بااین وجود، اون خلا ها پر نمیشد، فقط یه ذهن، یه مغز مونده بود و یه روح خسته برای فکر کردن به مسئله ها... تا شاید اون مسئله ها دوباره حس خوبی ایجاد کنن... ولی اینا هم موقتی بود... و من، انگار واقعا تنها وفراموش شدم...و شاید یه مجازات یا نه ! من به این چشم بهش نگاه می کنم... گم کردن خودم، مهمون جدید من شد و انگار فعلا قصد کم کردن زحمت رو نداره):
