داستانمو قبلا نوشتم...
وقتی خیلی ذهنم پر بود...
وقتی مرحله دو رو با نمره ی نزدیک به کف از دست دادم
دیگه کسی به نمرم توجهی نداشت...
کسی فشارای روحی یه بچه ی 16 17 ساله رو ندیده بود...
کسی ندیده بود از چه چیزایی زدم...
کسی کاغذای باطله رو ندیده بود
کسی موهای ریخته ی ناشی از اضطرابو ندیده بود...
کسی متوجه خدشه دار شدن اعتماد به نفس یه بچه دبیرستانی نمیشد...
کسی خستگیشو درک نمیکرد...
کسی نمیدید این کیبورده که باید تقاص این فشارا رو پس بده...
نکنه واقعا نمیدیدن؟
ولی
نمیخواستن که ببینن...
اما ادای دلسوز ها رو خوب در می آوردن (:
نه این که خوب بدونن(:
و حالا... من هنوزم سرپا هستم...
با کلی زخم
کلی اشک ریخته شده
کلی احساس پوچی
و
کلی تلاش برای از پا نیفتادن(: