ویرگول
ورودثبت نام
Mah
Mahدکتری مملکت- هندسه خوانده و علاقه مند به تجارت و کامپیوتر ساینس:)
Mah
Mah
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

چیزایی که دارن بی معنی میشن...

روزا میگذشتن و من هر روز بیشتر به این پی میبردم که چه چیزای مهمی هست که باید براشون برنامه ریزی کنم ...آدما هر روز داشتن تو چشمم کم رنگ و کم رنگ تر میشدن... صفحه رو باز میکردم و به نمره هام خیره میشدم! هرچه قدر بیشتر حفاری گذشته رو میکردم چیزای خوب کمتری گیرم میومد... و حالا همین نمره های رو صفحه ی لپتاپ بودن که وضعیت آینده رو مشخص میکردن...

فکرم رو این طور سازماندهی کردم که تا جای ممکن مشغول یه چیز حال خوب کن!! و مفید باشه...

نمیگم این کار راحتی بود ...چون اصلا این طور نبود...

ولی نشونه های یه موفقیت نسبی پیدا بود... مثلا اینکه دوستم اینقدر رو عکسی که میخواست از خودش برای آواتارش بگذاره حساس بود برام خیلی غیر قابل درک بود...

به این نتیجه رسیده بودم که احتمال خیلی زیاد فکر من نسبت به آدمای اطرافم متفاوت عمل میکنه...

وقتی فکرت متفاوت باشه،وقت کمتری برای حرف زدن داری و وقت بیشتری برای عمل کردن!!

فهمیدم تایید هیچ کدوم از اون آدما حقیقتا اون چیزی نیست که من نیاز دارم... من به قبول کردن سبک زندگی خودم نیاز داشتم... این همه ی اون چیزی بود که مدتها گذشت تا بهش رسیدم...

قبول کردن تنهایی اولین نقطه ی تغییره... اینکه قرار نیست آدمایی که تو رو نمیفهمن هم صحبت خوبی برات باشن یا حتی روزانه برای اهدافت تشویقت کنن... چون اونا اصلا نمیخوان درک کنن که اهداف و رویاهات چقدر میتونن برات مهم باشن...

و حالا راه حل جدید من این بود که خودم رو در معرض چیزایی قرار بدم که تا الان یاد نگرفتم... یا تا الان دربارشون کمتر فکر کردم...

خوبیش اینه که کسی به اخلاق و سبک من نمیتونه گیر بده!! چون اصلا کسی حوصله ی پیگیری کار و علایق من رو نداره و اصلا اگه داشته باشه هم درک خوبی نخواهد داشت...

و شاید، این ایزوله کردن لازمه... تا یه حفره ی جدیدی از امید رو پیدا کنی...



((:


زمانموفقیتتنهاییذهنیادگیری
۷
۰
Mah
Mah
دکتری مملکت- هندسه خوانده و علاقه مند به تجارت و کامپیوتر ساینس:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید