خوب... من بالاخره دوباره حس و حال نوشتن رو پیدا کردم ...
ترم بسیار سنگین... کاری... پر از امتحان و ددلاین... پر از فکر چرت و پرت..
امروز دیگه واقعا خسته شده بودم... امتحانم که تموم شد نمیدونم واقعا چی شد که سر کلاس آخرم فقط اشک میریختم!!!D: واقعا نمیفهمم...
حالا دکتر ط هی از ایدآل و حلقه و میدان میگفت...
منم با اشک هایی سرازیر...
حالی که اصلا علتش رو نمیفهمم و الان خنده دار هم به نظر میرسه...
در هر حال منتظرم امتحانام بیان و تموم شن... نمره ی خوب بگیرم و بعدش به اون استادی که پیدا کردم ایمیل بزنم....
جون ما هم بند مقاله و استاد پیدا کردنه انگار...
درس و کار و تلاش ... تهشم مشخص نیستD;
ولی کار و تلاش بهترین راه فراره... از افکار مزاحم... از حرف های بیهوده...
خیلی حال عجیبیه که... هم به خودت امیدوار باشی... هم نباشی...
نمیدونم...
این، واقعا عجیبه...(((":
