الان دارم مینویسم... راهی که بعضی وقتا برای رفع بیخوابی و حس غم زدگی پیاده میکنم...
من واقعا سعی کردم... سعی کردم و سعی میکنم شخصیت خودمو ارتقا بدم... حالا چه علمی باشه چه رفتاری...
یکی از تلاشام این بود که حتی اگه واقعا هم شاد و مثبت نگر نیستم، یه جورایی ادای مثبت بودنو در بیارم... سعی کردم، اگه حتی قلبا از موفقیت کسی خوشحال نشدم، بازم بهش تبریک بگم و دوستش داشته باشم...
تلاش کردم تا به بهترین شکلی که حوصله و توانم اجازه میده... کمک کنم.... به آدما... چه دوست .... چه فقط آشنا...
بعد از مدتی، احساس کردم بازم یه چیزی کمه... حقیقت این بود که من سعی کردم قدر دوستایی که البته الان از هم دوریم و هر کدوم یه سمت این کشور داره زندگی میکنه رو هم بدونم....
سعی کردم احساس خوبم رو نشون بدم... سعی کردم احساس تنهاییم رو نشون بدم...
اما نتیجه فقط برای چند روز باقی میموند...
هنوزم دلم میشکست وقتی استوری بچه ها رو باز میکردم... وقتی دوستی رو با اونها میدیدم که به شکل بدی رابطم باش تموم شد و حالا کنار اونا خوشحال بود...
من، انسانم و این ناراحتی عجیب و غریب هم علتش همین بود...
نمیتونم تنهایی محض رو تحمل کنم...
نمیتونم ثابت کنم که تنهایی محض برام بهترین حالته...
نمیدونم... راه های مختلفو امتحان کردم...نمیشه انگار...
......
حتی اونی هم که بهم گفت بیا بریم بیرون یهو!کار براش پیش اومد و دیگه داستانو بی خیال شد...
....
دلم واقعا گرفته.... دیگه کدوم راهو برم.... دیگه چقدر خوب رفتار کنم... حتی وقتی هم که سعی میکنم خودم باشم اوضاع بهتر که هیچ ،بدتر هم میشه...
....
ولی من، واقعا یه انسانم.... و نتونستم تو تنهایی شاد و خوشحال باشم...?