من قاعدتا آدمی هستم همیشه ناراضی از خودم! همیشه چیزی توی فکرم هست که برام اون حس عدم رضایت از خود رو ایجاد میکنه.
یادمه هفته های اول دانشگاه بود که همه داشتن از قشنگی های بهشتی لذت میبردن و با احساس آرامش تو این دانشگاه بزرگ شصت ساله قدم می زدن
اما من، تو گذشته به سر می بردم... مثل اینکه چیزی رو جا گذاشته باشم... مثل اینکه یه چیزی رو از دست داده باشم...
هر روز بچه های ورودی جدید با لباسای جدید و ظاهر آراسته و شاداب میرفتن سر کلاساشون و من یه سر هم بندی می کردم و می رفتم سر کلاس...
با چهره ی گرفته و خیلی خسته و پای چشمای گود افتاده میرفتم سلف و این نارضایتی در چهرم واقعا دیده میشد...
تنها نکته ی مثبت این بود که همچنان پیگیر بودم و سعی میکردم جزوه ها رو کامل داشته باشم، سر کلاسا برم و سوالا رو تا جای ممکن حتما حل کنم و بالاخره بتونم تا حدی خودمو اثبات کنم...
برای همینم سر کلاسای درسای تخصصی به خصوص مبانی احتمال یادمه گاهی خیلی به هم می ریختم و ترس اینو داشتم که مبادا یه نفر زود تر از من به ایده ی درست برسه و من جا بمونم! این واقعا خستگیش به تن من مینشست...
گذشت و دیدم با وجود اون دوستای خوبی که تازه پیدا کرده بودم و اون محیط دوست داشتنی، این واقعا حقم نیست که عذاب بکشم!چون بالاخره شاید اون جا بودن هم زحمت کشیدن میخواست و به قولی همین طوری نبود !! دیدم میشه بازم احساس قدرت و برتری داشت، دیدم واقعا این امکان پذیره که سر یه کلاس خوش بگذره و...
اگر چه من داشتم به چنین چیزایی پی می بردم اما هنوز دچار حالت های روحی بودم... ماه سوم بود که من دچار حالت نوسانی شده بودم... صبح خوشحال و شاداب و
بعدازظهر گرفته و عصبی!معلوم بود که مسائل هنوزم تو ذهن من حل نشده بودن!
اما من معتقد بودم یه دیگرانی وجود داشتن که از مدت ها قبل باعث تشدید این مشکلات در من شده بودن...
وقتی اون حالتای نوسانی کمرنگ شدن، زمانی بود که دوستای سالای قبلمو دیدم ...
من میدیدم که اونا با آب و تاب از دانشگاه و موقعیتشون حرف میزنن و انگار در عرض کمتر از یک ترم کاملا از این رو به اون رو شده بودن... و انگار فقط من بودم که مثل قبل سعی در شاخص نشون دادن خودم نداشتم...
اون دوستام سعی میکردن بگن خیلی درس میخونن، خیلی محبوبن و خانوادشون خیلی از لحاظ مالی تامینشون میکنن... در حالی که دوستای دانشگاهم هرگز به دنبال چنین چیزایی نبودن و حتی خیلی مواقع باعث میشدن حال خوبی پیدا کنم...
این جا بود که من روز به روز بیشتر داشتم از این حدسم مطمئن میشدم که آدمهای اطراف چقدر تو حال ما و حتی برداشتمون نسبت به خودمون موثرن ...
و همین باعث میشد خدارو شکر کنم که دیگه کمتر با اونها در ارتباطم...
من معتقدم ما نیاز به همدرد و دوست متواضع داریم...
نه کسی که بهش میگیم دوست و احتمالا در واقع در رقابت با ماست...
و واقعا چقدر تلخه بخوای تعریف کردنای نامحسوس اونها از خودشون رو بشنوی در حالی که تو همون بازه ی زمانی خودت داشتی انواع اقسام حالت های روحی رو تجربه می کردی...
این واقعا خیلی احساس بدیه...
و حالا، من سوالم این بود که آیا واقعا چنین چیز هایی در به وجود اومدن مشکلات من نقش داشتن یا نه؟!