اول از همه باید بگم که هدف من این نیست که یه تعریف کلاسیک از مسأله بنویسم. اما یک نوع نگرش نسبت به اون رو تشریح میکنم:
هر مسأله از یک سری داده تشکیل شده. این دیتا ها ممکنه در چندین سطر بیان بشه و حجم مورد توجهی از صورت مسأله ی ما رو در بر بگیره!از طرفی هم ممکنه در حد چند تا کلمه باشه.
در یه حالت خیلی ساده که یه دانش آموز راهنمایی هم با اون مواجه هست،مسأله میگه ثابت کنید خط موربی که یکی ازدو خط موازی در صفحه رو قطع میکنه، دیگری رو هم قطع میکنه.
این جا ما میتونیم یه گرافیک کلی در نظر بگیریم:
data 1: 2 lines.
data 2 : lines are parallel
data 3: 2D space
data4: a line intersects one of these 2 lines
پس میشه در 4 خط مسأله رو به فرم data ها بیان کرد.
هر دیتا اطلاعات مارو کامل تر میکنه.
پس تا الان دیدیم که هر مسأله به شکل n تا دیتا وارد مغز ما میشه.
تاذهن ما شروع به پردازش کنه و بین اون اطلاعاتی که از پیش مرتبط با این قضیه داره و این اظلاعات جدید،ارتباط برقرار کنه.
به عنوان یه مثال دیگه میشه به این اشاره کرد که: n داده راجع به یک پرونده ی قضایی به دست اومده و اینا ظاهرا ربط چندانی به هم ندارن. اما باید با این داده ها بتونیم به سرنخ جامع تری از معما برسیم.
مثلا درباره ی یک پرونده ی قتل ممکنه دیتاهایی به این شکل رو داشته باشیم:(مثالی از سریال death note)
(پ.ن :راجع به قاتلی که بدون حضور در صحنه ی قتل توانایی قتلروداشته .)
data 1 :اولین قتل حین بخش برنامه ای زنده در کشور ژاپن در رخ داده است
data 2:فردی در این برنامه ی زنده ناگهان به قتل رسیده است.
data 3: درآن ساعت برنامه تنها در ژاپن در حال پخش بوده است.
که کاراگاه از ارتباط این دیتا ها به این نتیجه رسید که قاتل مرموز در ژاپن هست!
پس غیر از فضاهای آکادمیک هم ما با مجموعه ای از دیتا ها که اصطلاحا یک مسأله رو تولید میکنن،مواجه هستیم.
پس حالا ما میتونیم به مسأله ها به چشم مجموعه ای از دیتا ها نگاه کنیم و در بخش های بعدی با این پیشفرض جلو بریم...(ادامه داره)