خوب... داشتن یه فضای آروم و بودن با خودت چیزیه که خیلیا از صبح تا شب که زمان استراحتشون برسه، منتظرشن. و حتی آرزوی یه عده ی زیادی هست!
اما خوب
میتونم بگم، من الان همون کسی هستم که فعلا ، تقریبا(!) 24ساعت از این نعمت برخوردارم....
اما باید بگم ، داشتن مقدار زیادی از این نعمت برای یه سری آدما مثل من مشکلاتی ایجاد میکنه!
فکر کن وقتی که روز به انتهای خودش میرسه، کسی نیست تا از روزی که حتی تو یا چار دیواری گذشت براش تعریف کنی
کسی نیست باهات موافق یا مخالف باشه
کسی نیست تو رو ، به خاطر اینکه تا این جاش هم تونستی پیش بیای، تحسین کنه...
کسی نیست که تشویقت کنه بنویسی، در واقع این نبود همون هاست که مارو مجبور و نه تشویق به نوشتن میکنه!
حتی کسی نیست بهت بگه چطور کارت رو با انرژی بیشتری دنبال کنی...
یه روح تازه بت بده...
این روزا ، جلوی چشمم پره از افرادی که میگن برای داشتن یه زندگی آروم یا ایده آل یا حالا هر چی اصلا(!!) ، به کسی جز خودمون نیاز نداریم!!!
اما واقعا آدم یه جایی خسته میشه!حوصلش می بره! احساس میکنه، گم شده
و یا چیزی رو گم کرده...
این خیلی حس عجیبیه!
من که میگم، ای کاش میشد به جای شعار دادن، دنیای قشنگتری رو ساخته بودیم!....
