فکر کنم تو این لحظه از روز که فرداش باید پاشم برم هشتصد کیلومتر اونورتر (دانشگاه)، هیچی اندازه نوشتن اینجا کمکم نکنه.
وقتی تابستون هزار و چهارصد تموم شد،یه ترم خیلی سنگین رو شروع کردم و خیلی بهم فشار اومد.
و جالب اینکه ترم پنج بهترین ترم بین ترم هایی شد که تا اون زمان گذروندم.
وارد انجمنمون شدم و یه حلقه ی دوستی و همکاری عالی تشکیل دادیم و حالم بهتر شد.
دوباره تونستم به فضای المپیاد برگردم و آموزن انتخاب تیم دانشکده رو قبول شدم.
اما اینقدر به روح و ذهنم فشار اومده که حتی دیگه انرژی نداشتم بیام این جا بنویسم.):
طی این یک سال متوجه شدم آدمای اطرافم خیلی با اون تصوری که من ازشون دارم فرق میکنن.و
این خوب نبود ... چون احساس کردم خیلی فاصله داریم...
این روزا که خیلی ناگهانی ترمم سنگین شد و باید یه دفعه از خونه برم خوابگاه، بازم نوسانات روحیم زیاد شد و یه مدتیه احساس خستگی می کنم...
هم جسمی، هم روحی و هم تنهایی شدید...
گاهی میگم کاش آدمایی رو داشتم که یکم بیشتر درکم می کردن و براشون مهم بودم...
اما فعلا که دارم این جوری پیش می رم...
و امیدوارم لااقل به یه جایی برسم.
از این به بعد شاید بیشتر پست بگذارم((:
