خوب میدونم شاید این نوشته بیشتر به درد خودم بخوره . اما چون سه ماه اخیر حال و هوای نسبتا متفاوتی داشته مینویسم.
اولای تیر بود که حسابی استرس اون دو تا نمره ای که نیومده بودن و نقش مهمی در معدلم داشتن ، اذیتم میکرد.خیلی احساس بدی بود. کسی این استرس رو درک نمیکرد و حسابی حالم بد بود.این وضع تا اواخر ماه ادامه داشت تا این که بالاخره اون ترم رو با هر دردسری بود، معدل الف شدم.:):
بعدش دیگه شروع کردم تقویت کردن درسای اصلیمون مثل جبر و آنالیز و حل مسئله و این حرفا.
روال عادی شده بود.
تا اینکه تصمیم گرفتم با استادی که میشناختم از قبل، راجع به مسیر آینده صحبت کنم.
خوب... مسیر سختیه... واقعا پیچیدس...
و البته بهم گفت میتونم تو انتخاب رشته ی کنکور دانش آموزاش کمکش کنم.
تجربه ی جالبی بود و البته تغییر اولویت ها طی این چند سال!
من همچنان سعی میکردم که با وجود دوری ازدوست هام روابطم رو باهاشون حفظ کنم.
گذشت و بعد از انتخاب رشته ها یه summer school داشتیم که فوق العاده بود(((:
فکر کن به مدت یک هفته و نیم همش با یک سری استاد و دانشجوی فهمیده و واقعا انسان در ارتباط باشی.((:
بعد از اینم دومین ترجمه مقاله رو برای نشریه دانشکدمون تموم کردم و این به من احساس مفید بودن میداد.^^
و حالا که دارم این نوشته رو می نویسم همچنان احساس میکنم دوست دارم اون روزای قشنگ گذشته یعنی حدود ده سال پیش رو دوباره تجربه کنم...
بعضی وقتا دوست دارم بچه باشم. همون بچه مدرسه ای که با دوستاش حسابی بهش خوش میگذشت.
همون که دغدغش لازم التحریر خریدن بود...
همون که روزی حداقل یک ساعت تلفنی با دوست صمیمیش حرف میزد...
همون که با علاقه پای فیلم و سریال می نشست...
میدونی چیه... من میخوام اون باشم... میخوام پرواز کنم به اون روزا...میخوام خوشحال باشم...
میخوام
سرحال باشم!!
