س.م.پ.ا.د

یه 92 ای بودم...

نمیدونم بر خلاف تصورم و بر خلاف چیزی که عقل و منطق میگه ،چرا خواستم از اون سالا تعریف کنم...

ولی حالا که دست به قلم شدم پس یه چیزایی می نویسم.(شاید برای خودم)

اولین سالی که اونجا بودم واقعا حس میکردم وارد فضای جالبی شدم.انگیزه داشتم،روحیه ی یه بچه ی شاد و یه آدم کاملا نرمال.

ما از صبح تا نزدیک11 شب درگیر بودیم. تا عصر مدرسه و بعدم درساش.

تو اون زمان چند تا چیز منو خیلی خوشحال میکرد.... اولیش حل مسأله ها بود. بعد از اون فوق العاده با طراحی سر حال میومدم. و بعدش هم با فوتبال های دست جمعی مدرسه و خوندن مطالب ماورایی و نجومی تو اینترنت روحم تازه میشد. و من میدیدم که هرچی بیشتر میگذره، دارم با آدمای بیشتری احساس راحتی میکنم... از سال دومم تو سمپاد تا اخرش هم دقیقا همون پارت هایی که توی اونا مفصل توضیح دادم(پست های قبلم)

اون مدرسه جایی بود که من توأما تعریف شنیدم و احساس درخشش کردم. و جاهایی احساس افتضاح بودن کردم!!

جایی که هم کلی دوست و آشنا پیدا کردم و هم دوست چندسالمو از دست دادم...

جایی که به من یاد داد پارادوکس واقعا چطوره...

و جایی و دورانی که هم از ورود بهش خوشحال شدم و هم از خارج شدن ازش(((: