خوب سلام(:
الان که دارم این متنو مینویسم بعد از طی کردن یه روز پرفشار دیگست... میدونی من چند روز پیش یهو گفتم برم پست بگذارم اما چند دقیقه بیشتر نگذشت که گفتم خوب که چی بچه جون! که کی بخونه!
از چی بگی حالا...
بعضی وقتا روح و روانم غیر از فشارای دانشگاه انگار به شکل نامرئی هم تحت فشاره. تو اون زمانا خودمو تنها تر از هر وقتی احساس می کنم... هی دوست دارم برای کسی بگم هی عقلم میگه نه... دوست زیاد داری اما فقط دوست هستن!
میدونی سخته... اینکه الان زحمت بکشی و ندونی آینده چطور میشه....
سخت تر از اون اینکه بدونی آدما تهش تحسینت میکنن بیشتر و به معنای واقعی احتمالا دوستت ندارن.
خوب خیلی چیزا هست..
میدونی یه زمانی دغدغه هام فرق میکرد و مشکلا رو بهتر میشناختم... ولی الان انگار یه جورایی یه نوع بی حوصلگیه نمیدونم...
زمان که میگذره ما آدما واقعا عوض میشیم... در واقع رخت عوض می کنیم...
عوض شدن همیشه هم چیز جالبی نیست..تا بوده ما سرد شدن احوال و آدمها رو دیدیم...
خوب بگذریم...
یک دهم مغزم هم نتونستم تخلیه کنم...
(((: