احساس میکردم دنبال چیزی هستم که در زمان دیگه ای وجود داره! شاید دنبال برقراری ارتباط با روح و ذهنم در گذشته و آینده! انگار از زندگی چیزی فراتر از مسابقه رو داشتم درک می کردم...
این احساس سبکی بی نظیر ... که هنوز کاملا موندگار نشده بود!
مثل اینکه داری از زمین فاصله میگیری و هر چه قدر بیشتر فاصله میگیری،آدمهاو ساختمان ها و جاده ها و خلاصه هر چیز مادی در چشمت تار و کم کم محو میشه...
ولی آسمون جای بزرگتریه!
این خنده داره که تو هر روز ناشکری می کنی... فقط چون دستت به اون طنابی که میخواستی نرسید...
این مسخرس که تو بزرگی و یک وجود محض به اسم خدا رو فراموش کردی و به دنبال محبت در انسانهای دیگه هستی...
آره... این خیلی عجیبه که هنوز ترازوی تو زندگی کوتاه انسانهای دیگست... آدمهایی که مثل خودت از خاک آفریده شدن...
این ناراحت کنندس که نمیتونی از حصار خودت بیای بیرون...
این
درست نیست که
حتی یک بار هم دیدت رو به دنیا عوض نمیکنی...
