نمیدونم اخرین باری که از زندگی تحصیلیم نوشتم دقیقا کی بود^_^! ولی الان میخوام در ادامه ی اون چیزی که بیشتر در طی پست های سال گذشته نوشتم بنویسم...
دوستای با درکم،روزای سرد و بارونی دانشگاه،درس و تمرین های بی پایان حتی با اینکه ترم1 بود!
فکر و ذکرم شده بودن...
چیزای زیادی تو مغزم هر روز مرور میشدن و من رو عذاب میدادن! و من، معتقد بودم کسی نمیتونه درک کنه...
ترم اول با فشار امتحانا و حال و هوای نه چندان خوب دوره ی امتحاناش گذشت! من هنوز ناراحتی این رو داشتم که چرا در جایگاهی نیستم که احساس خوشحالی عمیق کنم و واقعا راضی باشم...
ترم دو شروع شد... تنها دلیل تنها نبودنم این بود که یه سری سوال و تمرین تحویلی وجود داشت و هم کلاسی هام هر چند وقت راجع به اونها باهام صحبت میکردن...پیامی میدادن و به هر حال تو ذهن چند نفر هم که شده بود، حضور داشتم!
کلاس و تمرین تحویلی و خوندن سورس ها، کاری بود که تقریبا همه ی وقتم صرفش میشد...
امید داشتم که بازم با تلاش خودمو ثابت کنم....
احساس میکردم ترم واقعا طولانی شده و از استرس خسته شده بودم!
میخواستم زودتر تموم شه و نتیجه رو ببینم..
چون من به دیدن نتیجه عادت کرده بودم! اون برام از هر مسیری مهم تر بود!!
تنها چیزی که میتونست احساس تنهایی و ناراحتی رو به طور موقت از یادم ببره*__*
در هر حال با گذروندن روز های پر استرس و اذیت کننده،شاید به معدلA رسیدم...
ولی من میدونستم باز هم جای چیزی در روح من خالیه ... که این چیزهای جزیی قادر به
پر کردن اون جاهای خالی نیست...
من فکر میکنم، مدت زیادی از ایجاد شدن اون جاهای خالی میگذره... شاید اونقدر که
یادم رفته علت چی بود...
و برای همین هم هنوز، چیزی رو کشف نکردم که اون خلا رو پر کنه...
این، خیلی عجیبه!!!
