به شکل عجیب و غریبی با خودم رو راست شدم...
وقتی میبینم فقط تو زمان ترم و امتحانا نوتیف های تلگرام زیاده... به خودم میگم تو یک وسیله هستی...
وقتی با کلی تلاش باز همیه جای راه حلم لنگ میزنه... به خودم میگم.... کدوم نبوغ ... چه پوینتی... تو چه فرقی با بقیه داری...
وقتی میبینم تنها میشم... به خودم میگم تو یک بی عرضه هستی...
نمیتونم خوشحال باشم... اما من به پیشروی ادامه میدم...
به شکل مسخره ای هر بار این رو فراموش میکنم که اون دوستام
واقعا دوستم ندارن...
چون من عادت به فراموش کردن دارم...
دوست دارم نداشته های لعنتی رو
فراموش کنم...