مدتیه فهمیدم شاید برای داشتن چیزای دلخواهم.
دویدن لازم نیست! همین که راه برم هم هنر کردم...
مدتیه از خودم بدم میاد... احساس میکنم یه موجود خنگ ضعیفم...
انگار دوست دارم
یه دوستی داشته باشم که بهم بگه اینا غلطه
بگه روزای بهتری میان
و یه لبخند بزرگ روی لبم بیاره
یه دوستی که از ماگ قهوش برام عکس بفرسته
و از روزش برام بگه
و منم از روزم برای اون...
شاید
اون چیزی که من میخوام حتی موفق شدن نیست!
شاید محبوب بودنه...
شاید توجهه ...شاید یه زندگی روزمره
به هر حال ممکنه همه چیز خیلی پیش پا افتاده تر باشه ...
اما میدونم که یه چیزی وجودش خیلی کمه... ممکنه اون چیز ، احساس انسان بودن باشه .
و ای کاش
همه چیز بهتر بود....