اول از همه ، تشکر میکنم از دوست گرامی که پیشنهاد دادن چنین پستی بدارم...
وقتی فیلم دهن زیبا رو دیدم، سالی بود که برای ورودی دانشگاه آماده میشدم... حسابی شکسته و ناراحت بودم... عصبانی... خیلی از حس های بد((:
از اخلاق همچین آدمی خوشم اومده بود... از اینکه کتاب روتین درسی رو انداخت سطل آشغال، از اینکه در هر چیز دنبال نظم بود... از اینکه ذهنش بی نهایت منظم و همیشه دنبال الگو بود...
از همه اینا خوشم اومده بود...
اما خوب از جایی به بعد فیلم دردناک شد... تحمل نداشتم... حال خودم به حد کافی بد بود...از همون تیکش ولش کردم((:
اون سال من همیشه احساس میکردم از چیزی جدا شدم... از عالم و آدم عصبانی و ناراحت بودم...
دیدن همچین فیلمایی بهم انگیزه میداد... و البته همونقدر هم میتونست ناراحتم کنه...
چون... ریاضی دان و ریاضی خوان، معمولا تنهاس، به سختی درک میشه، حتی گاهی خودش به سختی درک میکنه...
این همزاد پنداری بود که با کاراکترهایی مثل جان نش داشتم...
این آدما فوق العاده بودن....
.........
فهمیدم که ناراحتی، غباریه روی ذهن... نمیذاره زیبا فکر کنم.... یا اونقدری که باید، خلاق باشم...
من هنوز یه دانش آموز بودم...
ولی از بیرون به درونگرایی یه دانشمند!!
حالا واقعا نمیدونم... از آینده خبری ندارم... حتی صد در صد نمیدونم این مسیرو ادامه میدم یا عوضش میکنم.... همه چیز در حال تغییره...
اما حداقل میدونم، موقع دیدن این فیلم، همون بچه ای بودم که آرزو داشت ریاضی دان بشه...((:
