امروز میخوام از چند تا آموزه ی سنتی غلط بگم که تو ذهنم جا انداخته شد و من آرزو دارم برگردم به قبل از هجده سالگی و مسیرمو بهتر کنم. اما خوب نمیشه و حیف(:
از وقتی ابتدایی درس میخوندم جلوی چشمم یه سری اسطوره وجود داشت که همش پزشک شدن بود. اون هم در بهترین دانشگاه. این بود که رویای یه بچه پایه پنجم ابتدایی این بود که با بهترین رتبه نهایتا با ورود به پزشکی از دوران مدرسه خداحافظی کنه.
اون زمان برای ما از مدارس سمپاد یه چیزی شبیه اون مدرسه ی هری پاتر ساخته بودن((:. این شد که ما اونجا قبول شدیم. زمانی که اول راهنمایی بودم از اهمیت مهارت های برنامه نویسی و تکنولوژی غافل بودم. به من یاد داده بودن دانش آموز عالی یعنی کسی که نمره ی ریاضی و فیزیکش عالی میشه و مسئله های کتابای تکمیلی رو حل می کنه(:
این شد که من برای خوب بودن و قوی شدن رفتم سراغ کتابای ریاضی دبیرستانی و این وسط علاقه مند شدم . جوری که سوم راهنمایی بودم، سه هفته ای کتاب جبر سوم دبیرستانو تموم کردم و با خوشخیالی فکر میکردم چقدر همه چیز خوبه(:
حالا دیگه نمیخواستم پزشک باشم. آینده ی خوب برای من مهندس یا شاااید ریاضی دان شدن بود و درس خوندن یه جایی که خیلی اسم و رسم داشته باشه. حالا فارغ از جو و اینکه حتما چه رشته ی خاصی باشه(:
تو مدرسه این فکر تو دهنم افتاده بود که تلویزیون و تفریح فقط و فقط اتلاف وقته(: . اینکه هر کسی رقیب آدمه(:هررکسی((:
تو مسیر المپیاد خوندن به ما فقط تلقین میشد که ما پرتلاش تر و توانمند تریم . و انگار که این موضوع فقط از اون مسیر میگذشت.
و در نهایت، برای ورود به دانشگاه فقط و فقط تو تهران قبول شدن برامون مهم شده بود و اسم و رسم از هر چیزی مهم تر بود.
.
.
.
خوب... اما اگه بخوام از نتیجه ی پرورش تو این سیستم سنتی بگم، باید بگم به احتمال زیاد ما تبدیل به اونی میشیم که هر موفقیتی براش ناکافیه... خودشو با همه مقایسه میکنه... کم کم نه فقط تو تحصیل بلکه تو همه چیز... ظاهر- ثروت- کار- تحصیل- محل زندگی-نمرات- دانشگاه-رشته - روابط-و و و
و اینا بخشی از اون چیزی بود که من کشیدم((:
و جایی جز اینجا برای نوشتنش پیدا نکردم(((=