ویرگول
ورودثبت نام
Mah
Mahدکتری مملکت- هندسه خوانده و علاقه مند به تجارت و کامپیوتر ساینس:)
Mah
Mah
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

تجربه هام از مسیرم!!!^_^

^__^
^__^

هنوز تو راهنمایی درس میخوندم...

که احساس کردم اون درسها و رقابت های معمولی

مدرسه، نمیتونن از من فرد شاخصی بسازن!
برای اولین بار بود که تو همون سالا، با ساده ترین ومقدماتی ترین مفاهیم جبر خطی آشنا شدم... فهمیدم یه عنصری به اسم مجموعه وجود داره که دقیقا نمیشه تعریفش کرد... اما ما میگیم، گردایه ای از اشیا هست! یا حالا یه همچین چیزی!
اولین باری که احساس کردم هندسه ی مسطحه چقدر غنیه ،
13سالم بود... من از دیدن شکل های رنگارنگ روی پس زمینه ی سیاه تابلو و اون روابط بین طولها که منظم و کلاسیک و گاهی از نظر یه دانش آموز غیر کلاسیک ! به وجد میومدم...
اولین بار بود که تو همون سن فهمیدم ...۱/۹۹۹۹ که یه عدد متناوب سادست، دقیقا با ۲ برابره! و اون وقت تقریبا اولین جایی بود که به طور نامحسوس با پایه های علم آنالیز حقیقی آشنا شده بودم. اما نمیدونستم...
اولین بار که با احتمالات با معنای رسمی و اصول و پایه هاش آشنا شدم، 14ساله بودم... وقتی شور و شوق زیادی داشتم و کتابای دبیرستانی برام مثل یه پل بودن!
گذشت و جلو تر اومدم...همون اوایل این مسیر ، متوجه شدم که مسئله حل کن های خوب تو سن من، از با سواد ها با ارزش تر شناخته میشن و موفق ترن! من متوجه شدم که باید بتونم راه حل های خوب بنویسم.... البته قبل از اون فهمیدم که ، صرفا حل کردن مسئله هم نبوغ رو بیشتر از سواد زیاد نشون میده!
اما راه خیلی طولانی داشتم... من قطعا قضاوت میشدم!
چون به خاطر علوم ریاضی، خود به خود از دوست و تفریح فاصله گرفتم، پس حالا انتظار میرفت که موفق باشم!
هر شکستی برای من هزینه ی قابل توجهی داشت و هر بردی، خوشحالی زودگذر بود... من این ها رو تا قبل از 16سالگی فهمیدم... وقتی که حتی کسالت روحی هم سراغم اومده بود!
اما من، پیشرفت تو علوم ریاضی رو تنها مسیری میدیدم که میتونه برای من آینده ای رو بسازه و من رو به عنوان یه فرد هدفمند به دنیای اطرافم معرفی کنه! وقتی مرحله دوم المپیاد ریاضی رو با اختلاف کمی ، حدود ۶ درصد از دست دادم، تنهد راه پیش روی من، امتحان ورودی دانشگاه بود! من این طور فکر میکردم که حالا باید برای رسیدن به دلخواهم و خوندن یکی از شاخه های علوم ریاضی تو دانشگاه، باید از خوندن تخصصی به مدت یک سال دست بردارم و درس های معمولی رو بخونم تا بتونم وارد دانشگاه مناسبی شم! وارد شدن به دانشگاهی که بتونه من رو ثابت کنه... ولی این هم چندان ساده نبود ...
چون ذوق یه بچه ی۱۷ ساله تا مرز کور شدن رفته بود! نه اینکه از خود ریاضیات خسته شم... بیشتر امیدم رو برای این که فرد خبره ای بشم، از دست داده بودم!
وقتی برای رشته ی ریاضی تو یکی از دانشگاه های تهران قبول شدم، فکر میکردم دوباره یه روزنه ی امید به وجود اومده...
اما همچنان غمگین بودم... چون من با انتظارتم یا شاید انتظارات دیگران فاصله پیدا کرده بودم! ولی میل به اینکه خودم رو ثابت کنم، باز هم در من وجود داشت...
امروز من اون کسی هستم که معنای حمایت و راهنمایی رو خیلی خوب متوجه شده ! و من، این رو به طور تجربی متوجه شدم... وقتی فهمیدم خوندن فلان کتاب در اولویت بوده و من، حتی روحم هم خبر دار نبوده... حتی فهمیدن اینکه مسئله حل کن بودن تو اون برهه ی زمانی، مهم تر از با سواد بودن بوده!
این رو بدونید که مسیر، پشتکار و امید و هوش همگی مهم هستن... اما باید کسی باشه که نقشه ی راه رو به ما نشون بده!
و بهمون کمک کنه!
تو مسیرتون حتما از افراد با تجربه استفاده کنید... دنبالشون بگردید...‌برای مسیرتون ارزش قائل بشید...



دانشگاهمسیرتجربه
۱۲
۱۰
Mah
Mah
دکتری مملکت- هندسه خوانده و علاقه مند به تجارت و کامپیوتر ساینس:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید