یه شب برفی تو بهمن ماه... سالن خلوت ... دل گرفته و حال عجیب... و ترم تازه شروع شده ی من.
از یه جایی به بعد زندگی و دلخوشیاش میشه یه کتاب -چند تا برگه - یه مانیتور... چون چیز دیگه ای نیست...
ناامید از خیلی از آدمها- دور از خانواده ای که از آخرین دلخوشیهای این روزا هستن و کلی مسیله برای فکر کردن... بعضی وقتا تنها کاری که ازم بر میاد اینه که از پنجره بیرونو نگاه کنم و شهرو ببینم ... دنیایی رو ببینم که چقدر میتونستیم قشنگ تر بسازمیش... واقعا قشنگ تر...
اولین قشنگیش این بود که
به جای پناه بردن به جای خلوت و کار و نوشتن
آدمایی بودن که میشد رو حرف زدن باهاشون حساب کرد...
و کنارشون احساس خوبی داشت و نه عصبانیت و...!
اما... ظاهرا فعلا باید سوخت و ساخت...
و شاید
این حال و هوا اومده که بمونه((:
