شخصیت من! نوشتن دربارش سخته... ولی مهم ترین نکات منفی و مثبت تو عملکرد و زندگی من،به شخصیتم برمیگرده...
بزرگترین مشکل من، درک نشدنه.. من واقعا درک نمیشم(:و خوب نمیتونم مستقیم مشکلات رو بیان کنم یا برای بقیه جا بندازم!
نمیتونم روابط خیلی صمیمی داشته باشم... اگه ایرادی تو کارم باشه خودخوری میکنم... خودم رو کاملا عادی و بدون پوینت خاص میدونم...
مثلا
زمان دبیرستان المپیادی بودم... وقتی میدیدم بیشتر از بقیه خوندم یا مساله ای رو حل میکردم از درون خیلی خوشحال می شدم ولی بعدش معتقد بودم این مسیله ای که حل کردم خیلی سخت نیست یا دونستن اون مطلبا منو چندان متمایز نمیکنه.
دوست دبیرستانم از من متنفر شد و قبول نکرد بازم با من دوست باشه. چون معتقد بود من خودخواهم.
من بعد از اینکه با اختلاف نمره ی حدود 6 درصد مرحله دوم المپیاد ریاضی رو از دست دادم خیلی ناراحت شدم ولی همه فکر میکردن من دچار سرکشی و کم کاری شدم.
وقتی تو دوران دانشگاه به خاطر درک نشدن یا اینکه زیاد سراغمو نمیگیرن ناراحتم فکر میکنن رشتمو دوست ندارم!
وقتی پیا م نمیدم فکر میکنن کاملا فراموششون کردم... خودخواهم یا هرچی.
چون من بیشتر به جنبه ی انسانی توجه داشتم تا جنبه ی جنسیتی، صرفا در رفتار کم تر شبیه دختر ها بودم و قبلا فکر میکردن عجیب یا شبیه ربات هستم!!
یه دوره ای از زندگی خیلی ناراحت بودم و با چهره ی گرفته تو جمع ظاهر میشدم و میگفتن تو چرا همش خسته یا شبیه زامبی ها هستی...
خلاصه کسی درک نمیکرد...و این خیلی سخت بود.
همین الانم خیلی سخته... و خیلی بی مزه...
در جریان همین درک نشدن ها من فکر کردم دوست داشتنی نیستم... و حتی سلیقم هم برای کسی جالب نیست...
و این نوشتنا،راهیه که من از روز های تکراری تا حدودی فرار کنم...
(ادامه دارد)