می دونم که من عملا،یه سری چیزا رو نمیتونم درست کنم... چون شاید حداقل من به عنوان یه آدم معمولی،نمیتونم تو زمان سفر کنم... یا پیامی به گذشته بفرستم!من واقعا راهی برای این کار ندارم!
اما، این نوشته رو به روح خودم تقدیم میکنم که محدود به زمان و مکان نیست... و هر کسی که نیاز داره
یه چیزایی رو بشنوه و احتمالا به این نوشته برخورد میکنه...
میدونم...
همه چیز تقصیر تو نیست! همیشه گیر کردن ذهنت به خاطر مشکل تو نیست!
بعضی وقتا واقعا به حمایت نیاز داری! گاهی واقعا ضروریه یه سری چیزا رو بشنوی و همچنین شنیدن یه سری چیزا هرگز حق تو نیست!!
اجازه نده تو رو نسبت به مسیری که داری عمرتو براش میگذاری،مشکوک کنن...
میدونستی اونا هرگز نمیتونن تو ضمیر تو باشن؟
میدونی اونا هنوز راه دارن تا تو رو بشناسن؟
اجازه نده مجبورت کنن هدفتو عوض کنی... پای حرف خیلی از آدما نباید نشست...
هر چیزی که تو الان داری باهاش مدارا میکنی،یه تیکه از یه پازله...
سخته... فکر میکنی یه چیزیو هنوز نتونستی ثابت کنی... ولی این دلیل بر ضعف تو نیست!
آروم بودن ضعف نیست...جار نزدن ضعف نیست.. فرق داشتن ضعف نیست...
از حرفا یاد بگیر ولی براشون اشک نریز
آدما ارزش اشک ریختنو ندارن! باور کن... ندارن!
اگه تنهایی ... این مشکل تو نیست...
اگه برای منفعت میان سراغت،مشکل تو نیست!
اگه میبینی با کسی سازگار نیستی، تمومش کن... بین صفر و یک نمون... نمون!
یه جاهایی سکوت خوب نیست!اونی که میخوایو بگو!
یه جاهایی هم فراموش کن...
تا میتونی نذار بفهمن خوشحال و راضی نیستی...
نذار همه فکر کنن حق دارن هرجور میخوان بات حرف بزنن.. نذار... ظرفیت ندارن..
تهش
خودتی و خودت...
حال بد الانو
جدی نگیر...