اگه بخوام بگم چقدر حالم بر خلاف ظاهرم دگرگونه ، کافیه خودم رو به خواب هایی ارجاع بدم که همش راجع به گذشتس.. اخبار بد پشت سر هم میان.
دلم میخواد همش رو بالا بیارم... همش رو...
دیگه دغدغم تنهایی نیست... قبولش کردم....
ترجیح میدم ارتباطام خیلی کم باشه چون حرف زدن با دیگران و به اصطلاح!!؟؟ دوستان
فقط حالمو بدتر میکنه...
یعنی اینقدر همه چیز به هم ریختس و اوضاع منو یاد تایتانیک میندازه که در حالی که من پشت مانیتور لپ تاپ آهنگ happier than ever بیلی رو پلی میکنم از یه طرف دیگه صدای نوحه میاد((:
خستم... و دوست دارم فریاد بزنم ... اما بی حس هم هستم... یه جور کرختی...(:
و این خجالت آوره که هنوز هم مثل احمقا انتظار دارم کسی حالم رو بپرسه...((((: