از چی بگم... و چرا بگم... وقتی خونده نشه... وقتی مهم نباشه! وقتی من فقط یه موجود عادیم! وقتی نمیشه... وقتی نشده! وقتی فراموش شدم.
از چی بگم... از انسانی که به یه ربات نسل اول تبدیل شد که فقط میتونه برای دلگرمی خودش کار کنه؟!
از اون که دلگرمیش به یه کیبورد مسخرس؟
از اون که برگه های زرد رنگ چرکنویسش میشن دلخوشیش و فقط و فقط دلخوشی خودش؟
از اون که با ترک دیوارم حرف نمیزنه چون میدونه مسخرس و درک شدنی در کار نیست...
شایدم از اونی که دچار توهمه و فقط و فقط یه فرد عادیه...
من از چی باید بیشتر بنویسم...
من از چی بنویسم خدا...
از اشک های خشک شده... از لوپ خاطرات مسخره ... از توهمات ... از اشباهات؟ از آدمهای همیشگی نداشته ی زندگی...؟ از دیده نشدن؟ از تموم شدن؟
دیگه باید، از چی بنویسم...
