از چالش های خوندن علوم محض:
وقتی به علم محضو انتخاب میکنی، از همون اول احساس میکنی یه سری تفاوتهای اساسی در درجه اول با جامعه علمی و بعد از اون با کل جامعه داری...
وقتی بچه تر بودم و میگفتم میخوام به جای علوم دیگه ای که همشون از علوم محض نشات میگیرن، علم محضی رو ادامه بدم، بازخورد همه جوری بود که انگار میخوام یه سری چیزا رو بذارم کنار و سعی میکردن منصرفم کنن!
اما اون تلاشها نتیجه ای نداد و من به خواست خودم رسیدم.
بعد از این که رسما به عنوان یه دانشجوی علوم شناخته میشی، به عنوان یه دانشجو ازت انتظار میره که بتونی بهترین و منطقی ترین تحلیل ها رو ارائه بدی. از فکر کردن به مسئله ها به خصوص نامتعارفش باکی نداشته باشی و بتونی به زندگی کمتر با دید مادی نگاه کنی!
اما این وجه مثبت قضیس((:
میگذره و خواسته یا ناخواسته وارد بحثایی میشی...
مثل بحثای فلسفی که واقعا واقعا از حوصله ی چت یا صحبتای کم ظرفیت روزمره خارجه!
به جایی میرسی که ازت انتظار دارن راجع به مهم ترین اصول وجودی هم به شکل منطقی اظهار نظر کنی، همیشه عالی تحلیل کنی ، به درست ترین شکل ، انتخاب واژه کنی و...
از اون طرف
همین آدما، فکر میکنن یه آدم منزوی و بی احساسی که چیزی جز علم نمیفهمه و فقط یه سری چیزا رو میدونه!اونم اگه بدونه، خوب بایدم این طور باشه!
باید بگم، هنوزم حداقل در جامعه ی ما دید و شناخت درستی نسبت به علوم وجود نداره و همه دنبال یه سری اسم و رسمای روتین هستن!
همه فکر میکنن میدونن علوم محض ماهیتشون چیه اما واقعا اشتباه فکر میکنن و حاضر نیستن فکرشونو تغییر بدن!
حتی کسایی که عنوان دبیری و راهنمای دانش آموزا رو دارن!
پس اگه شما از کسایی هستید که علوم محض جزو گزینه های روی میزتون هست، اول از همه حرفای کلیشه ای رو رها کنید و برید اساسی تحقیق کنید!
و برای برچسب متفاوت بودن، خودتون رو آماده کنید!
((: