ویرگول
ورودثبت نام
Mah
Mahدکتری مملکت- هندسه خوانده و علاقه مند به تجارت و کامپیوتر ساینس:)
Mah
Mah
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

از روز ها پیش برایت مینویسم... برای خودمان مینویسم...


خسته ایم... نفس هایمان به شمارش افتاده است! میدانم! میفهمم! درک میکنم!

به کاغذ ها نگاه میکنم! به محاسبات...

به معادلات آینده ام که هیچ کس قادر به حلشان نیست...

بی خبرم... بی خبری!

از تاریکی ... از سرمای آن سو!

سرمایی که نمیرود... که آمده است بماند... سرما و تاریکی

که روی دیوار قلب هایمان... نفر به نفر مینویسند:"آمده ایم تا بمانیم". چند خطی می نویسم!قلبم هنوز میتپد...

مغزم هنوز کار میکند... میخواهم فکر کنم که هنوز هم، هنوز هم حق زنده ماندن داریم...

نفس کشیدن را نمی گویم... نه اینکه فکر کنی به دود دلبسته ام... من،

میخواهم خودم را روی زمین تصور کنم... شاید در یک دشت... شاید در یک روز برفی... شاید در یک قهوه خانه ی سنتی! نمیدانم...


آفتاب سخت می تابد... چه روز زمستانی سوزانیست! بیرون می زنیم...

دلهره ی شیرین ... دلهره ی تلخ...

بالاتر میرویم ... بالاتر! آفتاب از یک سو می سوزاند... یخ های روی زمین از سوی دیگر...

این سوزش ... این تضاد... یک من، یک ما...

باز هم حرکت می کنیم... تا به حال راه رفتن چنین سخت نبوده است...

رنگ لباس هایم تا کنون، این چنین مرا دلزده نکرده است...

دست هایت دوست من! دست هایت سرد است... به تکه های درخشان یخ می ماند...

دستانت را جدا نمی کنی، دستانم را جدا نمی کنم! تنها نیستیم... قلب ها ، مغز ها، این جا همه شعله ورند...

شعله ها را می بینم... یخ ها باید آب شود... . یخ ها باید آب شود تا دوباره

گرمای دستانت بازگردد...

دوست من! زمستان طولانیست... بخند! ترس درون توست... در کنارت هستم!

لبخند بزن ... آفتاب هم تو را ستایش می کند...

بخند! از چه می ترسی؟... من، بهشت را می بینم... من، روشنایی را می بینم...

چرا آزرده ای؟ چرا آزرده ایم؟...

نگدار قلب هایمان بمیرد...

بیا فراتر از زمان قدم برداریم... بیا، زنده بمانیم...

دوستزندگیامیدآرزو
۸
۲
Mah
Mah
دکتری مملکت- هندسه خوانده و علاقه مند به تجارت و کامپیوتر ساینس:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید