همه چیز به همین خوبی پیش نرفت... به قشنگی یه تصور ذهنی نبود!
....
هم اتاقی هام خوش اخلاق بودن! و این تنها دلیلی بود که دانشگاهم رو میتونستم بپذیرم!
من ناراضی بودم و جای خودم و شخص خودم رو قبول نمیکردم!
دنبال یه تغییر بودم. دوست داشتم دانشگاهمو عوض کنم. درس میخوندم اما به خاطر این بود که ذهنم با درس هام مچ بود. و نه دوست داشتن زندگی جدیدم!
بعد از گذشتن یک ترم باز هم همون احساسات رو داشتم... برام گرفتن بالاترین نمره تو یکی از درس های اختصاصی،عامل بلند مدتی برای خوشحالی نبود.
احساس میکردم به هیچ جا کاملا تعلق ندارم. راه حلی وجود نداشت!
من با کار زیاد هم نتیجه ی خوشحال کننده ای که میخواستم رو نمیدیدم.
کمک کردن رو دوست داشتم و این طور نبود که از شکست بقیه خوشحال شم. ولی اگه فرد دیگه ای یه جایی نمره ی بیشتری از من میگرفت،فوق العاده عصبی میشدم . و خودم رو احمق میدونستم!
احساس کسی رو داشتم که میخواد چیزی رو عوض کنه ولی براش ممکن نیست!
من داخل یه حلقه افتاده بودم ، که حول این احساسات می چرخید!
ولی با اون افکار موازی حرکت کردم...
این حرکت موازی باعث میشد از مسیر به بیرون پرت نشم! ولی از طرفی، اون افکار و احساسات سرجای خودشون بودن و همزمان با من حرکت میکردن...
....
با وجود اونها، من کسی هستم که خودم رو نمی پذیرم! نمیتونم خودم رو مستعد یا با هر صفت درخشانی ببینم.چون از دیدگاه خودم تا الان اثباتش نکردم!
و من هنوز هم میل به تغییر و جابه جایی از یک وضعیت رو دارم...
من یک چیز رو کاملا برای خودم روشن کردم ...
اینکه هیچ کدوم از افراد توی ذهنم نمیتونن به من کمک کنن...
نمیتونن درک کنن ...
یا نمیتونن اهمیت بدن...
به همین دلیل، من خودم دنبال راه های تغییر گشتم...
....
اما، احساس فشار و سردرگمی رو ، بیشتر از هر زمان دیگه ای درک میکنم...
تنها رفتن برای من سخت شده ولی من تا الان راه بهتری رو پیدا نکردم...
با وجود این، من این وضعیت رو به اشتباه قضاوت شدن ترجیح میدم!
نمیخوام حال خودم رو بدتر کنم...
.....
اما آزار دهنده ترین چیز، ثابت موندن در یک حالته... تجربه ای که درس های سختی به ما میده!!
