خسته بود. از مشغله های کاری، از زندگی مسئولیت ها، دیگر بزرگ شده بود و مجبور بود بارها را خودش به دوش بکشد. آخرین روز هفته روز خوبی بود ولی می دانست از پس فردا دوباره روز از نو، روزی از نو، همان کارها و جدیت های همیشگی. این بود بزرگسالی!
با خود فکر کرد، تا چای مادر حاضر میشود خوب است در حیاط گشتی بزند. چشمش به تخت خواب کنار باغچه افتاد که فرشی روی آن پهن شده بود. طبق عادت غروب های این موقع از سال. به سمت آنجا رفت، به پشت دراز کشید، رو به آسمان، چقدر زیبا و با شکوه بود؛ این یکی از عادت های بچگی اش بود: دراز کشیدن و مدت ها نگاه کردن به آسمان.
چشم هایش رابست، چون آخر هفته بود و خانه پدر، دیگر نگران اینکه خوابش طولانی شود نبود. چه بوی خوبی، چه نفس تازه ای. صدای یاکریم شنید، مدت ها بود ، تقریبا از ۹ سالگی، که این صدا را انقدر به وضوح و زنده نشنیده بود. دلش خواست واقعا یاکریم را ببیند، چشم گشود و نشست. حیاط چرا انقدر فرق کرده؟ درخت توت چرا انقدر کوچک است؟ کف حیاط که شنی نبود! سریع به سمت لبه تخت رفت تا کفش بپوشد و ببیند اطراف چه خبر است. ولی چه پاهای کوچکی، این ها مال منند؟ دمپایی های قرمز قشنگم! یعمی می شود؟
به خانه دوید. مادر چقدر جوان بود. رفت سمت آینه چقدر قشنگ و ریزه میزه شده بود، چقدر لطیف و با نمک. به سمت اتاق دوید همان کیف بنفش، بازش کرد؛ کتاب فارسی چهارم دبستان، صفحه اول را گشود؛ نام من! پس واقعا.........؟؟؟
احساس خوشی داشت، نمی دانست خواب است یا واقعیت، هرچه که بود یک فرصت بود و مطمئنا دائمی نبود. پس باید از آن نهایت استفاده را میکرد؛ دور تا دور حیاط و خانه ها دوید، چهره های جوان پدر و مادر رابوسید و همینطور خواهر و برادر بزرگترش را که چه شاداب بودند. به کمد اسباب بازی ها و عروسک ها، دفترها و کتابهایش سر زد. کتاب داستان های شاهنامه اش را که کف اتاق افتاده بود برداشت؛ نگاهی به صفحاتش انداخت، درون کمد گذاشت و درش را قفل کرد. اینطوری دیگر قرار نبود گم شود و همیشه حسرتش را بخورد.
شب که شد می ترسید بخوابد و دوباره بزرگ شود. با چراغ قوه کوچکش کتاب میخواند تا بیدار بماند اما خستگی کار خود را کرد و بدون اینکه بخواهد یا متوجه شود به خواب افتاد. چشمانش را که باز کرد، با سرعت هرچه تمام نشست. دور و ور را دید و نفس راحتی کشید، هنوز هم وقت داشت. روی بهار خواب همراه پدر و مادر صبحانه اش را خورد و به سراغ تلوزیون رفت. آخ جون! قطره باران، با دیدن این انیمیشن و یاد روزهای کودکی اشک در چشمانش جمع شد. در میزدند آن زمان هنوز آیفون نداشتند و می دانست که مسئول باز کردن در حیاط خودش است. اینبار برخلاف کودکی واقعی، با شوق رفت. آرزو بود، وای که چقدر گوگولی و خوشکل بود، با بزرگسالی اش خیلی فرق داشت! گفت: کی بریم؟
_کجا؟
_مگه نگفتی صبح جمعه بریم سنگ جمع کنیم!
جدا؟ باشه حتما
این را گفت و دست آرزو را کشید تو، حالا بیشتر دوستش داشت، می دانست در آینده سال به سال هم نمی بیندش. شیشه و ذره بین را برداشت، از مامان اجازه گرفت و رفتند. خانه آنها در آخرین کوچه روستا و نرسیده به باغ و زمین های کشاورزی قرار داشت. از کوچه که گذشتند شروع به کند و کاو زمین و برگزیدن سنگ های قشنگ کردند. برخلاف آن وقت ها حالا زود خسته می شد. با خود گفت: چقدر پر حوصله بودی دختر! کمی که جمع کردند به خانه برگشتند. نگذاشت آرزو برود هنوز قرار بود با هم خاله بازی کنند، قایم موشک و کسی چه میداند شاید هم یکی از آرزو های عملی نشده کودکی را اجرا کنند: ماجراجویی به سمت کوه یا گردش در طبیعت. البته نه خیلی دور، اخر می دانست این کارها برای کودکان خطر ناک است!
بعد ازظهر بعد از راضی کردن پدر و مادر به همراه آرزو پشت وانت نشستند. موهایشان در باد موج می خورد، خیلی قدر این لحظات را می دانست قرار نبود دیگر تکرار شوند! مادر با پیاده رفتنشان از مسیر باغ ها مخالفت کرده بود، خودش هم که در واقع بزرگسال و محتاط بود پذیرفته بود.، این شد که همراه آنها با وانت قدیمی پدرش رفتند.
با آرزو در باغ های اطراف دور زدند و بالاخره لب یک جوی آب نشستند. دیگر ساکت بود، به سرنوشت نامعلومش در این قالب کودکانه فکر میکرد و اینکه دائمی هست یا نه؟ کارش در بزرگسالی چه میشد؟ که ناگهان آرزو اشاره کرد که پشت آن بوته یک خارپشت است. به اصرار آرزو بلند شد تا به سراغ خارپشت بروند. آرزو آنطرف جوی آب و او در طرف دیگر بود؛ آرزو دستش را دراز کرد تا کمک کند که از جو بگذرد. خواست از جو بپرد که پایش لغزید، چشمانش را ناخودآگه بست تا آب به چشمش نرود اما همینکه چشمانش را گشود دوباره آسمان آبی را دید و اصلا خیس نبود. بله روی تخت خواب کنار باغچه بود، به همین زودی فرصت دوباره اش تمام شده بود!
