هین کمالی دست آور تا تو هم از کمال دیگران نفتی ب غم
امروز میخوام درباره ی حسادت بنویسم
به نظر من حسادت اذیت کننده ترین ، ازار دهنده ترین ، احمقانه ترین و چیپ ترین ویژگی هستش که میتونه تو وجود ی انسان باشه.
چرا حسادت میکنیم؟چون از خودمون و عملکردمون راضی نیستیم
حسادت ی ویژگی ژنی نیست که بگیم در همه ی انسان ها وجود داره و از زمان تولد باماعه.
نه
اینجور نیست
درواقع واسه من ک هیچ وقت اینجور نبود . راستش تا چن سال قبل یکی از خصلت های بدی که تجربش نکرده بودم حسادت بود.
هیچ وقت هیچ وقت بخاطر هیچ چیزی ب هیچ کس حسادت نکرده بودم.
اگر کسی از من زیباتر ، ثروتمند تر ، باهوشتر، خفن تر ، توانمند تر بود هیچ وقت بهش حسادت نمیکردم چرا چون خودمو کافی میدیدیم و اگر ب کسی هم واسه داشتن مهارت یا موقعیت خاصی غبطه میخوردم تلاش میکردم که بهش برسم هیچ وقت باهاش بد نمیشدم ازش متنفر نمیشدم بهش حسادت نمیکردم به خاطر اینکه از من بهتره.هیچ وقت خودمو مقایسه نمیکردم چون پذیرفته بودم ک ادما و زندگی هاشون کاملا باهم متفاوتن.و اون موقع واقعا ارامش ذهن و روان داشتم.گذشت تا اینکه تو ی موضوعی من شکست خوردم هرکاری ک کردم نتونستم ب چیزی ک میخام برسم همه ی زورم رو زدم ولی نشد حالا ب هردلیلی .
بعد از اون شروع کردم ب مقایسه کردن هر لحظه خودمو ، زندگیمو،داشته هامو ، نداشته هامو همه چیزو با همه کس مقایسه کردم حتی چیزایی ک اولویتم نبودن.
اوضاع برام خیلی سخت شد خیلی . بغض میکردم گریه میکردم دلم ب حال خودم میسوخت .
و آه های حسرت ک دائم میکشیدم.
شرایط خیلی بدیه حسادت از ی انسان سالم ی ادم عقده ای مزخرف میسازه ادمی ک بقیه فکر میکنن بد ذاته و طاقت دیدن خوشحالی و موفقیت و خوشبختی بقیه رو نداره در صورتی ک اینطور نیست واقعا
تو دلت نمیخاد ک کسی موفق نشه خوشحال نشه یا هرچی فقد تو دلت میگی خدایا چرا پس هرچی من خواستم هرچی واسش تلاش کردم نشد؟
ادمای حسود ادمای مذموم شده ای هستن
ادمایین ک حتی اگر خودمون هم بدترین حسود های عالم باشیم ازشون بدمون میاد و دوستشون نداریم
ب نظر من ادمای حسود رویداد های تلخی رو داشتن که ب جای اینکه اون زخم ها و درد ها قویترشون کنه حقیرترشون کرده.
این دردناکه میدونم
ولی به نظرم تفاوت های ادما همین جاهاست ک ساخته میشه همین بزنگاها هستن ک باعث تفاوت تو زندگی های ما میشن
تا حالا دقت کردین بعضی از ادمای خیلی موفق چ گذشته سخت و تلخ و دردناکی داشتن ولی همون گذشته باعث بهتر شدن شرایطشون شده بعضی از ادمایی هم ک تا ته بدبختی رفتن بخاطر گذشته سخت و تلخشون بوده(این قضیه صفر و صد نیست)کلی میگم منظورم اینه ک شرایط محیط اطرافمون خانواده مون داشته ها و همه چیزای دیگ شاید تاثیری تو اتفاقای زندگی ما داشته باشن اما ی جایی هم خودمون تصمیم میگیریم ک چطور باشیم چطور بازخورد نشون بدیم چطور رفتار کنیم ک همین رفتار ها اینده ی ما رو میسازن.
مثلا همین الان بجای اینکه من بشینم حرص بخورم چرا فلان همکارم داره تو فلان پروژه کار میکنه ولی من ن و هی سعی کنم ازش بدم بیاد و پیگیر کارش باشم و دائم ازش خبر داشته باشم ک نکنه از من جلو بزنه و بعدش خودم زمانم رو بجای پیشرفت کارم بزارم رو حرص خوردن و چک کردن و فیلم دیدن و خاب تا فراموش کنم اوضاع اطرافمو این افتضاحه افتضاححححح.
متنفرم از این ادمی ک جدیدا بهش تبدیل شدم ادمی ک مقایسه میکنه حسادت میکنه رشک میورزه ناامید و بی انگیزه و زود رنجه
این ادم من نیستم من کسی بودم ک اگر چیزیرو دوست داشتم اینقد پیگیرش میشدم ک تو ی اون کار بهترین باشم نه اینکه فقد بزارمش تو لیست کارهایی ک باید انجام بدم و بزارم هزار سال همونجا بمونه
نچ این منِ واقعی نیست.
تنها راه حلی ک الان تو این شرایط دارم اینه ک پروژه ی خودم رو ب بهترین نحو ممکن ب پایان برسونم،باید حوزه ای ک من سرپرستشم بهترین عملکرد رو داشته باشه ، باید من باشم ک حرفی برای گفتن داشته باشم
(وقتی کمال گراییم با شرایط الانم قاطی پاتی میشه :|)
به هرحال من بدم میاد ادم خاله زنکی باشم ادمی ک همش سرم تو زندگی بقیه باشه و پیگیرشون باشم من دوست ندارم اینجوری باشم دوست دارم تمرکز کنم رو خودم رو بهتر شدنم رو کم رنگ کردن نقطه ضعف هام پررنگ کردن نقطه قوت هام ، یادگرفتن ، بهتر شدنم
و خب من فقد یبار زنده ام و نمیزارم این یبار با حس های تلخی ک خودم میسازم بگذره چون ب هرحال این دنیا ب اندازه کافی واسه هممون تلخی داره.
پس من برمیگردم ک خودمو بسازم همونجور ک خودم دوست دارم :)
پ.ن: گفته بودم چقد نوشتن توی ویرگول ب روشن و واضح شدن ذهنم کمک میکنه؟
2: ببخشید اگر اشتباه تایپی دارم عجله ای بود.