حس میکنم خیلی زندگی رو به خودم سخت میگیرم
خیلی بی جنبه ام
فقط یبار زندگی اونجوری ک من میخام پیش نرفت حالا از اون موقع همش حالم بده همش غر میزنم اینقد فک کردم حقمه ک حالم بد باشه ک حالم بده دائما
مسخرس
دیوونه کنندس
بهترین سال های عمرم رو دارم با بدبختی ک خودم ب خودم تلقین میکنم از بین میبرم
من ک اصلا اینجوری نبودم
همه چیزایی ک دارم رو زیر سوال میبرم
چیزایی ک حتی هیچ ربطی ب اون موقعیت لنتی که بهش نرسیدم هم نداره
تا کی میخام تو گذشته زندگی کنم
تا کی میخام اینقد سخت بگیرم
تا کی میخام بخاطر ی اشتباه تو گذشته ایندم رو هم نابود کنم
تا کی میخام بزرگترین دشمن خودم باشم
تاکی میخام همه داشته ها و توانایی هامو زیر سوال ببرم
تاکی میخام دائم ادای حال بدارو در بیارم
چرا اینقد میرنجونم بقیرو؟بخاطراینکه حالم بده؟چرا بده؟بخاطر اینکه اون چیزی ک من میخاستم نشد
نشد ک نشد ب جهنم
چرا اینقدر همه رو ازار میدی
اگ اینقد مهمه برات دوباره تلاش کن اگر نیس پس گاوی که اینقدر خودتو و بقیه رو اذیت میکنی
فازت چیه ناموسا؟چرا اینقدر حال خودت رو بد میکنی؟
لنتی تو 21سالته کلی فرصت داری کلی فرصت برای خوشحال بودن چرا همه چیو خراب میکنی؟
چرا اینقدر سخت میگیری این زندگی رو؟
اخرش قراره بمیری جواب این همه عمری ک گند زدی بهش چیه واقعا
کی قراره رها کنم؟کی قراره بیخیالش بشم؟
تمومش کن اینجور زندگی کردن مزخرفو
پ.ن:منو بخاطر این حجم از انرژی منفی ببخشید
ویرگول شده ی پناهگاهی ک میتونم ناراحتیامو تخلیه کنم