حسینِ جان

امروزروز عاشوراست

همه ی ما در مورد روز عاشورا خوب میدونیم همه ی اتفاقاتش رو از بَریم

وقتی به عمقش نگاه میکنم میبینم چقدر سخت بود چقدر تلخ بود

تاثیرش رو من چی بود؟این بود که دعا کردم از ته دلم که خدا نجاتم بده از چیزای اشتباهی ک خودم خودم رو توش غرق کردم

از همه ی حس های بد و تلخ و دردناک

دلم میخاد رها بشم از بندایی که خودم واسه خودم ساختم ، از ترس ها و نگرانی های الکی

از غم وغصه ی گذشته ، از حسادت حسرت مقایسه دلخوری و سرزنش

دلم میخواد خودمو ببخشم با خودم صلح کنم و بگذرم از همه چیزایی که عذابم میدن ، حالمو بد میکنن

دلم میخواد امشب که تموم میشه همه ی روزهای سیاهی هم ک من خودم واسه خودم ساختم تموم بشه

بشم ی ادم دیگه ادمی که باخودش در صلح و آرامشه و دائم در حال جنگ نیست

من آدم خوبی نیستم اینو خودم میدونم آدم کامل و بی نقص و خفنی هم نیستم

ی آدم معمولیم (حالا بماند که تو این روزگار دارن ی کاری میکنن که معمولی بودن ی نقص ب شمار بیاد)

ولی کلا آدم معمولی هسم اشتباه دارم ؟زیاد لحظه های سخت و احمقانه؟خیلی زیاد

کار درست؟اندکی

ولی خب همه ی حسرت هایی دارن ی پشیمونی هایی ی غصه و درد و رنجی

همه ی ما دلمون میخاد خیلی اتفاقا تو زندگیمون هرگز نمی افتاد

مگه ن؟

من نباید خودمو اینقدر آزار بدم بخاطر اشتباهات قبلیم

من نباید فکر کنم که اگه قبلا نتونستم کاری رو انجام بدم ب این معنی که هیچ وقت دگ نمیتونم تو هیچ کاری موفق بشم

من نباید اینقد از خودم و آیندم ناامید باشم

من نباید دست بکشم از رویا ها و اهداف زندگیم

من نباید اینقدر خودم رو سرزنش کنم و با خودم بجنگم

من باید عزت نفس و اعتماد به نفسم رو ترمیم کنم

باید نگرشم رو تغییر بدم

باید آرومتر باشم ، آرومتر زندگی کنم

با این حجم ترس و نگرانی و رنج این زندگی هیچ لطفی برام نداره.....

اگه تو این روزا و شبا دلتون شکست التماس دعا

بیست و هشتم مرداد ماه هزاروچهارصد

ساعت 21