دارم فکر میکنم ما آدما چقدر عجیبیم
بعضیامون میتونیم سراسر عشق و محبت باشیم و بعضیا هم سراسر فریب و دورویی
این روزا از اعماق قلبم این جمله رو میخوام " خوب بود این مردم دانه های دلشان پیدا بود "
از فریب دادن و دروغ گفتن و اذیت کردن آدما چ سودی میبرن ینی؟
چرا گاهی وقتا برخلاف ظاهرمون میتونیم اینقدر بد باشیم؟
چرا اینکارو با قلب اطرافیانمون میکنیم؟
چرا واقعا؟
ی سری حرف ها تو دلم هست که باید بگمشون وگرنه تا ابد تو مغزم باقی میمونه و اذیتم میکنه
توروخدا خوب باشیم باهم
همه ی ما به اندازه ی خودمون درگیری و غصه و ترس داریم
توروخد واسه هم دیگ درد نسازیم
ی جایی ی جمله ای نوشته بود که وقتی دل ی نفر رو میشکنی شاید اون ی نفر عاشق خداعه و دلش خونه ی خداست و وقتی دلشو میشکنین ینی به خونه خدا بی حرمتی کردین
به نظرم جمله قشنگ و قابل تأملی اومد البت من چیزی ک ازش یادم بود رو نوشتم
ب هرحال خوب باشیم باهم
لطفا.....
پ.ن: دارم تمام جرئت و امیدم رو جمع میکنم ک برم ی حرفایی رو بزنم امیدوارم پشیمون نشم تهش باز.
