یکی از کارهایی که به عنوان سرگرمی علاقه وافر دارم نسبت بهش، درست کردن پازله. پازلهای بزرگ. البته بیشتر از ۱۰۰۰ تکه تا الان درست نکردم. احساس میکنم باعث میشه به جزئیاتی که اغلب اوقات راحت از کنارشون رد میشم توجه کنم و زیبایی یک تصویر رو بهتر درک کنم، و همینطور داستان تک تک اون قطعههای پازل؛ رنگ و شکل خاص هر کدومشون. انگار حین درست کردن پازل ذهنم میتونه به جاهایی پرواز کنه که اغلب به خاطر شلوغی کارها ازشون دور میشه. فکر کنم هر کسی برای خودش چنین مجال و درنگی باید داشته باشه؛ ساز زدن، آواز خوندن، ورزش، نوشتن، طبیعتگردی و... .
این هفته خیلی ناراحت بودم. دلایل ریز و درشت متفاوتی هم داشت، اما فکر میکنم مهمترین دلیلش رو بدونم. یکی از چیزهایی که رخدادنش رو چه برای بقیه و چه برای خودم خیلی نامطلوب میدونم «داد» زدنه، اینکه فردی مورد داد زدن کسی واقع بشه. و من اون فرد بودم! الان که چند روز میگذره و بیشتر به اتفاقی که افتاد فکر کردم، بنظرم لازم اومد ببینم اصلا چرا این قدر این اتفاق برای من نامطلوبه.
فکر میکنم این مسئله به یکی از اصلیترین احساسات حیاتی درونیم گره میخوره، احساس «ارزشمند بودن». و وقتی این اتفاق میافته این احساس در من مورد حمله واقع میشه! انگار وقتی یه نفر داد میزنه طرف مقابلش رو لایق وقتگذاشتن، شمرده صحبتکردن و مهمتر از اون، شنیدن خود اون فرد ندونسته.
ندانم... . داد نزنیم!
کیستی که من
اینگونه به اعتماد
نام خود را
با تو می گویم،
کلید قلبم را
در دستانت می گذارم
نان شادی ام را با تو قسمت می کنم
به کنارت می نشینم
و سربر شانهی تو
اینچنین آرام
به خواب می روم؟
کیستی که من
اینگونه به جِد
در دیار رویاهای خویش با تو درنگ می کنم؟
شاملو
چند سال پیش این قدر به اشعار شاملو علاقهمند نبودم اما الآن احساس میکنم یک رشته ظریف قصهی شعرهای مختلفش رو به هم وصل کرده. وطن، احساسات درون و... .
پینوشت: «عکاسی، بالونسواری، عشق و اندوه» نام کتابی از جولین بارنز.