در این یک هفتهای که از تمام هفتههای 20 سال و اندی اخیر طولانیتر گذشته چند تا چیز یاد گرفتم و باور کردم در مورد خودم :
1. یاد گرفتم خیلی غیر قابل پیشبینی میتونم باشم :)
2. در تناقض با گزارهی بالا باور کردم یه چیزایی رو درمورد خودم خیلی خوب میتونم بدونم و حدس بزنم، و از این به بعد باید بیشتر بهشون توجه کنم.
3. یاد گرفتم شاید بشه فهمید کاری درست هست یا نه ولی واقعا نمیشه فهمید اون کار بهترین هست یا نه. حداقل در زمان خودش نمیشه، مدت خوبی بسته به موضوع باید ازش بگذره؛ مثلا، زمانی که بیل گیتس در سال دوم دانشگاه یکی از بهترین امکانات آموزشی که تحصیل در دانشگاه هاروارد بود رو رها کرد هیچ کس (احتمالا به جز خودش) نمیتونست توجیه منطقی بکنه کاری رو که کرده. ولی احتمالا الآن از همه هم دورهای های خودش موفقتره. پس شاید منطقیترین و پراستدلالترین راهها ما رو به زیباترین سفرها نبرن لزوما.
4. در تناقض با (یا شاید هم در کنارِ) گزارهی بالا باور کردم درسته که منطقیترین و پراستدلالترین راهها ما رو به زیباترین سفرها شاید نبرن، ولی به قابل پیشبینیترینها و کمدغدغهترینها میبرن.
به هر حال اگر آدمیزاد به دنبال چنین مقصدهایی هم نبود که صنعت بیمه این قدر رشد نمیکرد و علاقهمندان عام و خاص نداشت :)
5. در کنار دو گزارهی بالا فهمیدم یه جاهایی بعضی اتفاقات رو دیگه فقط باید بپذیرم که رخ دادهاند! و فکر کردن به درست یا غلط بودن شون حداقل در این بازهی زمانی صرفا میتونه ناراحتی باشه و حتی نه یک عبرت! چه برسه به فکر کردن به بهترین بودن یا نبودن شون!
6. یاد گرفتم نمیشه روبرو نشد و نشست تا بهبود رخ بده.
7. در کنار گزارهی بالا باور کردم لزوما با روبرو شدن و یا تلاش کردن در جهتی هم نباید انتظار رخداد عجیب غریبی داشت.
8. باور کردم از فقدان یک سری تاییدات رنج میبردم و میبرم هنوز هم. تاییداتی از جنسهایی که شاید به فرهنگ و نوع جامعه هم برمیگردن برخیشون؛ اما فقط برخیشون. مثل زیبایی. و یاد گرفتم مستقل از بیان دیگری اگر خودم مهر تایید نزنم برشون، تا ابد هم رنج خواهم برد؛ چون در نهایت گاهی حتی ماندن خودمون برای خودمون هم محل شک و سواله چه برسه به بقیه آدمای این دنیای کوچک بزرگ.
9. یاد گرفتم زمان و شرایط و حسی که آدم در لحظهای داره میتونه این قدر تاثیرگذار باشه که حتی وقایع رو متفاوت با چیزی که بودن، به خاطر بیاره.
10. در کنارش یاد گرفتم راه مقابله با این اشتباه ذهنی اینه که یا این قدر صبر کنی که از جوش و خروش بیافتی یا اگر نمیخوای برای مرور اتفاقاتی این قدر صبر کنی، باید عینک منطق فقط به چشم داشته باشی.
11. یاد گرفتم یه وقتایی صرفا انجام هر کاری از بدون کار و فعالیت نشستن بهتره حتی اگه اون کار برای بار سوم در روز تمیز کردن اتاق باشه :) (اینکه نمیگم همیشه، بخاطر اینه که خیلی وقتا در خود بیکاریه که یه برنامهی جذاب و هیجانانگیز به ذهن آدم میرسه.)
12. در کنار گزارهی بالا به خودم هشدار دادم که این طرز تفکر باعث نشه یک معتاد به کار بشم! و دیگه لذت نبرم از زمانهایی که در خلوت خودم بدون فکر کردن به موضوع خاصی صرفا نفس میکشم و از پروردگار هستی بخاطر چند درصد اکسیژن باقیمانده تشکر میکنم.
13. باور کردم به دوستان بیشتری نیاز دارم. بطور بالفعل الان فقط دو دوست دارم :) که برای هر دوشون: تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد.
بطور بالقوه البته دو دوست دیگر رو هم میتونم بشمرم ولی بالفعل کردن حداقل یکیشون کار سختیه :)) که برای هر دو شون: هر کجا هست خدایا به سلامت دارش
14. در کنارش مطمئن شدم به اعتمادسنجی اولیه بیشتری هم نیاز دارم. نه به این معنی که از این چهار دوست نام-نبرده ذرهای حس ناخوب دارم، تنها بخاطر گزارهی یک!
15. در تمام صحبتهای اخیرم با دوستانم این جمله رو شنیدم که «ولی یادت باشه که میتونی روی من حساب کنی». و فهمیدم این جمله رو، که خودم هم به کار میبرم، شاید بهتر باشه کمتر بگم :)
4*4. یه چیزایی درمورد چگونگی افزایش سرانهی مطالعه هم فهمیدم :))
این نوشته احتمالا ادامه پیدا میکنه، یا همینجا یا در مطلبهای جداگانهای. ممنونم که تا اینجا موندید و خوندید :)
این هم یک لالایی و آواز زیبا تقدیم به شما در این لینک: (البته فکر کنم soundcloud فیلتر هست و به فیلترشکن نیاز دارید.)
https://soundcloud.com/laurasstar11/1yne3tdsoqbq