دارم یه دوره زبان میبینم از مکتبخونه. تدریس روونی داره و بنظرم در حد یک دوره آنلاین (و حتی بیشتر) اینکه تونسته «من» رو علاقهمند کنه که روزی دو ساعت بشینم و ببینم، واقعا جای تبریک داره :) چون در اولین کلاس زبان انگلیسی که میشد سال اول راهنمایی، وقتی معلم میخواست یه معرفی کوتاه از خودمون و ارتباطمون با انگلیسی بگیم، من یه کلمه به فارسی نوشتم روی کاغذ و از بغلدستیام که چند سال بود کلاس زبان میرفت معادل انگلیسیاش رو خواستم؛ و بعد، موقع معرفی گفتم: I hate English!
بگذریم :)
یه نکتهی جالبی که در تدریس این دوره وجود داره اینه که مدرس مثل یک کلاس واقعی در محیط کلاس زبان برخورد میکنه، مثلا منتظر میمونه تا یه کلمه رو تلفظ کنیم یا دستش رو میگیره کنار گوشش که مطمئن بشه شنیده چیزی رو که ما گفتیم :)

بنظر میرسه مهمتر از چیزی که واقعا جریان داره چیزیه که واقعا احساس میشه، من الآن احساس میکنم که اهمیت دارم برای این معلم (که حتی نمیدونه من شاگردشم در عالم واقعیت؛ هرچند بین واقعیت و مجاز،کی میدونه کدوم واقعیه؟! :) ، حسی که درمورد معلم زبان اول راهنماییام نداشتم!
اگر فرض کنیم که تصورات و خیالاتمون قابل تقسیم به دو دسته خوب (امیدبخش، واقعی!، زیبا و رنگی و بیرنگ و...) و ناخوب (ناامیدکننده، واقعی! خاموش و...) هستند، هر کدوم دوباره قابل تقسیم هستن. اینجا درمورد دسته "ناخوب" میخوام بگم.
دسته ناخوب رو من به دو بخش بد و بدتر تقسیم میکنم :)
1- "بد" همون فکرها هستن
2-"بدتر" این فکره که «من منعم از بازگوکردن این فکر به هرکسی...»

دسته بدتر با وجود اینکه اصل اون مفاهیم رو در خودش نداره بنظر میرسه که آزاردهندهتر باشه! ممکنه اگه این افکار دسته دوم نبودن هم، کسی هیچ وقت چیزی به کسی نمیگفت ولی: الانسان حریص علی ما مُنِع!
یه وقتایی این فکرا از یه سری شرایط یا قوانین ناگفته اجتماعی میان. ولی یه وقتایی هم فقط خودمون میذاریمش؛ مثلا چون فکر میکنیم یه قرارداد نانوشته داریم با فلان دوستمون که در این مورد خاص حرف نزنیم یا حتی خیلی سادهتر و بیمنطقتر! مثلا از سر تلافی؛ ناگهان این حس بهمون دست میده که: عه، اون به من چیزی نمیگه (در این مورد) پس منم این جور چیزا رو دیگه بهش نمیگم!
اما قرار نیست چیزی اینطور درست بشه جز یک توپ پر از آبی که فقط ته دلمون سنگین و سنگینتر میشه و هر چه میگذره شکستنش سختتر!
امروز برای اولین بار ناخنهام رو سوهان کشیدم :)) داشتم قسمتی از یک فیلم رو میدیدم و همزمان این کارو کردم. خیلی فرآیند پیچیدهای بنظر میومد ابتدا که چطور باید دو خط مستقیم رو به یک انحنا تبدیل کرد. در نهایت و با کمک از آموزههای درس کارگاه ماشینافزار در انتخاب زاویه مناسب، موفق شدم این کار رو به سرانجام برسونم و تا حد خوبی هم خوب.
عکس مناسبی برای این قسمت پیدا نکردم :)
برام جالب بود که در نهایت خوشحال شدم، درحالیکه فکر میکردم آخرش قراره به خودم بگم: دختر! وقتت رو تلف کردی!
بعضی وقتا خودمون قید و بندهایی بیش از اونچه که هست برای خودمون میذاریم و فکر میکنیم اگه ازشون خارج بشیم، به خودمون خیانت کردهایم. نمیدونم این قید و بندهای ذهنی بیشتر در نهایت مفیدن یا مضر (که البته بستگی داره چی باشن قطعا) ولی فعلا خوشحالم که از بند این یکی رهیدم :) و فهمیدم آدم بدی قرار نیست بشم با این کار!
بَسَم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی / به کجا روم ز دستت که نمیدهی مجالی
نه ره گریز دارم نه طریق آشنایی / چه غم اوفتادهای را که تواند احتیالی
همه عمر در فراقت بگذشت و سهل باشد / اگر احتمال دارد به قیامت اتصالی
چه خوش است در فراقی همه عمر صبر کردن / به امید آن که روزی به کف اوفتد وصالی
...
این غزل سعدی فوقالعاده است، پیشنهاد میکنم حتما بقیهاش رو هم بخونید.
