مفهوم عجیبیه واقعا. اینکه بخاطر یک جزئی از رفتار کسی بخوای در اون مورد مثل او رفتار کنی. بگذریم از اینکه اصلا کار درستی هست یا نه، حقیقتا تشخیصش برام سخته که اگه قراره این کار القای این باشه که حسی رو که از کسی گرفتیم به خودش هم منتقل کنیم ( چه خوب چه بد) سهم چه کسی در دریافتی بیشتره؟ اگه با من یک رفتار خوشایند شده و من مشابه همون رو با کسی که اینطور رفتار کرده نشون میدم، من خوشحالترم یا او؟ و برعکسش هم.
اما بنظرم این مفهوم اینجا تموم نمیشه و اصلا قسمت سختش هم در بخش عملی رفتاری نیست. سختتر زمانی هست که کسی میگه، خب چون فلانی اینطور به من منتقل کرده که فلان احساس یا دیدگاه رو نسبت به موضوعی داره ( و مثلا من ناخوشحالم باهاش) پس من هم همون طور حسش خواهم کرد. ( همون قدر واکنش خواهم داشت و جملاتی از این دست)
این رفتار احتمالا به صورت ناخودآگاه ایجاد میشه اما کمی که میگذره اگه ریشهش همچنان باقی باشه (چیزی که احساس شده یا دیدگاهی که مطرح شده ) منجر به فکر کردن درمورد اینکه واقعا چه چیزی درسته میشه.
این، اتفاق خوبیه اگه منطقی و بدون غرضورزی انجام بشه اما دام سختی پیش از اون قرار داره و اون، عبور از مرحله ناخودآگاهه... .
۲- ناراحت نه ولی غیرناراحت هم نه :)
گاهی اوقات گفتن یک سری حرفها کار سختیه اما گفتنشون لازمه. چیزهایی مثل افکار و اتفاقات جدید، ترسها، تغییرات، نگرانیها و... . یک شیوه که ازش برای بیان اینها استفاده میشه، بیان غیرمستقیم اون حرفها هست؛ در قالب چند عبارت یا جمله توی دل یه حرف دیگه که بهش ربط دارن.
هنر گوینده در اینه که با چه مقدار تاکید از اون جملات عبور کنه و کجا بگه. هنوز شنونده هم اینه که چطور رنگ متفاوت اون جملات رو تشخیص بده.
این حرفها عمدتا ناراحتکننده یا به فکر فروبرنده هستند که راحت گفته نمیشن. با فرض اینکه آدمهایی که ازشون حرف میزنیم سلامت روانی نسبی داشته باشن، دلشون نمیخواد طرف مقابلشون رو ناراحت کنن؛ اصلا بخاطر همین هم هست که غیرمستقیم دارن میگن، اما عدم دیدن هر نوع واکنش هم مطلوب نیست. چون اون دغدغه، دغدغهی مهمی بوده که بیان شده به هر حال.
خلاصه اینکه فرد دلش نمیخواد طرف مقابل رو ناراحت یا نگران کنه ولی اینم نمیخواد که هیچ واکنشی نبینه :))
بنظرم عجیبترین و پیچیدهترین چیز در دنیا روابط آدمها با همدیگه و بیش از اون، با خودشونه.