
1. امروز استاد داشتن از شرایط امتحان میگفتن. جالبه :)
قبلا «همراه داشتن کارت دانشجویی» و در کنارش خودکار و مداد و... بود که از شرایط امتحان شمرده میشد. الآن «داشتن پوشش مناسب برای روشن کردن دوربین»، «شارژ داشتن لپ تاپ و نت کافی» از شرایط امتحان به حساب میاد :))
نمیدونم، شاید یه روزی هم اگر دوباره برگردیم به چیزی که «عادی» شمرده میشد هم تعجب کنیم!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2. در «اصول مدیریت» یه اثری هست به نام «اثر هارتون».
اثر هارتون، اثر ناشی از مورد توجه قرار گرفتنه.
داستان از این قرار بوده که یک گروه تحقیقاتی، شرایط بهینهی بهترین کارایی رو میخواستن بدست بیارن. شروع میکنن از تغییر دادن میزان نور و ارتفاع میز کارگران و... . در هر مرحله هم باهاشون صحبت میکردن و نظر میخواستن.
بعد دیدن که نور رو کم میکنن، زیاد میکنن در هر صورت داره بهره وری میره بالا :) خلاصه متوجه میشن که تاثیر واقعی بخاطر توجهی بوده که به کارگران شده در اون بازهی زمانی.
حالا اگه مدیریت اون شرکت عوض بشه و دیگه نخواد این شرایط رو برقرار کنه، بنظرم این بار عادت کردن به این محیط خیلی سختتر از وقتی میشه که اصلا اثر هارتونی اعمال نشده بود :)
فکر میکنم شاید همهی ما آدمها هم جایی با چنین چیزی مواجه میشیم. از سوی مرجعی، سازمانی یا کسی مورد توجه قرار میگیریم. و خب اینجا هم در صورت پاک شدن اثر هارتون، برگشتن به روال سابق زندگی که خیلی هم عادی بنظر میومده پیش از اون همیشه، کار سختتریه.
با این وجود ولی بنظرم اگر قرار باشه بخاطر سختیاش یا دردش آدم بهش بگه نه، احتمالا چیزای هیجانانگیز چندانی رو تجربه نخواهد کرد :)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
3. دو تا نظریه هستن در ریاضیات که شبیه هم بنظر میان اما تفاوتهای ظریفی دارند (البته احتمالا «دو تا»های بیشتری وجود دارند :) - نظریه امکان و نظریه احتمال
اگر بخوام یک تفاوتشون رو ساده بگم: یه چیزی که ممکنه، میتونه احتمال خیلی خیلی نزدیک به صفری داشته باشه ولی ممکنه به هر حال!
مثلا ممکنه قد من فردا صبح وقتی بلند میشم 14.6 سانتیمتر بلند شده باشه! ولی احتمالش صفره.
داشتم به این فکر میکردم که شاید یک دلیل اینکه به نظریهی امکان هم نیاز داریم برای توضیح و توصیف جهان، ذهن رویاپرداز آدمیزاده. دلش میخواد پرواز کنه و متوقف نشه. یه جایی عبور از این توقف، رسیدن به احتمال بوده براش. اما بلندتر از اون هم پرواز کرد و این بار به «ممکن بودن» نیاز داشت تا متوقف نشه.
نمیدونم تا کجا باز قراره متوقف بشه و این بار با چه ابزاری قرار دوباره بند از پای باز کنه و به پروازش ادامه بده... . ولی در هر صورت چیزایی هم هستن در این دنیا که آدم باید به پرندهاش بگه چشماش رو ببنده و حتی جهت پروازش رو عوض کنه و دیگه به این حتی فکر هم نکنه که این الان احتماله، امکانه، من متوقف شدم، نشدم و... . فقط باید چشماشو ببنده!
و پذیرفتن این قدر ناکارآمد بودن برای من سخته :)

از نمایشنامهی تسخیرشدگان - آلبر کامو:
کاش هیچوقت یکشنبهی بعد نمیاومد! برای خدا که کاری نداره معجزهای بکنه و یه یکشنبه رو از تقویم خط بزنه!
اگر عمری بود و حوصلتی نیز هم، این کتاب رو در پستی معرفی میکنم.