پیش‌دبستانی بودم، اولین بار که حس بی‌پناهی رو در اشک و گریه دریافت کردم. وقتی که هم‌کلاسی‌هام یکی از بچه‌ها رو اذیت کردن و آمد به آغوش من.
اول ابتدایی بودم که گریه برای نگرانی دیگری رو حس کردم. معلم‌مون اجازه نمیداد بعد از پایان زمان کلاس خارج بشیم و من میدونستم اگر سر ساعت همیشگی زنگ نزنم به مامان که «آره! رسیدم مامان قشنگم! مدرسه هم خوب بود :) » نگران میشه. و گریه‌ام گرفت.
دوم راهنمایی بودم که گریه کردم برای یک «معنا». و معلمم که داشتم برایش میگفتم چیزایی رو که بهشون فکر کرده بودم، چشمام رو بوسید.
سوم دبیرستان بودم که گریه کردم برای نگرانی دیگری. وقتی که دوستم نگران قبول شدن یا نشدن‌اش در المپیاد بود.
پیش‌دانشگاهی بودم که نتونستم جلوی گریه‌ی خودم رو بگیرم برای اولین بار. و سر کلاس گریه ام گرفت. معلم‌مون گفت :«چه آروم هم گریه میکنی... ولی گریه نکن! زشت میشی!»
ترم اول دانشگاه بودم که طبقه 6 دانشکده فیزیک در حالیکه از پنجره رد شده بودم رفته بودم روی پشت بوم، به بیت «دردی است غیر مردن کان را دوا نباشد/پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن» فکر میکردم و گوش میدادم، گریه ام گرفت. البته برای اون درد، دوا یافتم ولی خب گمش کردم دوباره.
20 سال و اندی بودم که برای دلتنگی گریه ام گرفت، از سر هیجان گریه ام گرفت و... .
20 سال و 9 ماه و اندی هستم که برای اولین بار اینطور گریه میکنم... .
