نمیدانم
خودم هم سخت میخوانم،
این حسِ درونسوز و درونجوشی
که آوازش به نام پاک چشمانت قلم خورده است...
نمیدانم
در این شوریده احوالی
و پرواز مدام و پرهیاهوی خیال خام شبهایم،
چرا رنگی ز اندوه و
چرا پژمردهاحوالی است؟
چرا اندیشهام گِردِ چراغِ خامُشِ پایان، همیگردد؟
چرا آسوده در لبخندهای شرمآلودش
- که رنگ سرخِ رُخ سازد -
نقابی برنمیگیرد؟
چند روز پیش اتاق رو به شکل زیر و رو شوندهای مرتب میکردم که یک تکه کاغذ یافتم با این نوشته با مداد. تاریخ نداشت ولی احتمالا حوالی یک سال پیش :)
گفتم اینجا باشه گم نشه حداقل :))