یک

یکی از شب‌های تابستونه. خونه مادربزرگیم؛ جایی که زندگی می‌کنیم. پدربزرگ توو اتاقش خوابه، مادربزرگ تکیه‌ش رو داده به دیوار و قلیون می‌کشه. دختر دایی مامان که میشه دختر خاله بابا اومده خونمون. مامان نشسته پیشش، عمه سینی چای رو میاره و لبش خندونه، داره به دختر خاله متلک می‌ندازه. یادم نیست سینا کجاست ولی خودمو یادمه. 4 یا 5 سالمه، لم دادم وسط اتاق، باد خنک کولر رو روی پوستم حس می‌کنم، روی موهای فرفری کوتاهم، روی انگشت‌های پام. کتاب رنگ‌آمیزیم جلومه و دارم برای موهای دختر توی نقاشی مداد رنگی انتخاب می‌کنم. یادمه که رها و خوشحال بودم اون لحظه، یادمه که به آدمای اتاق نگاه کردم، خندیدم و نقاشیمو رنگ کردم.

این لحظه ثبت شده از کودکیم بارها و بارها به ذهنم میان و من نمی‌دونم چه چیز خاصی توو اون دقیقه‌ها بود که هنوزم دلم برای اون خوشبختی تنگ میشه.

پدربزرگ بود، مادربزرگ بود، عمه بود و کودکی من هنوز اونقدر دردناک نشده بود.