تمام شدن هرچیزی من را ناراحت می‌کند. یک اتفاق، یک زندگی، یک سفر یا تمام شدن قصه یک خانه. مثلا یادم می‌آید که یکی از روزهای مهر، من را برد طبقه دوم آن خانه قدیمی، جایی که برای عوض کردن لباس‌ها بود، من را میان لباس‌ها بوسید، محکم بغلم کرد و لب‌هایم را برای مدتی طولانی بوسید. حتی یادم می‌آید که بعد از بیرون آمدن از اتاق، از سرخی لب‌هایم خجالت می‌کشیدم چون هرکسی می‌فهمید آن بالا چه مهر پر شوری به من رسیده. حالا آنجا دیگر وجود ندارد.
یا اینکه یکی از روزهای بارانی زمستان، توی آن شیرینی‌پزی کوچک گوشه حیاط رفتیم که مرا با خیال آسوده به آغوش بکشد، اما نشد، چون تنها نبودیم. حالا دیگر آنجا وجود ندارد.
یا غروب یکی از ماه‌های سال بود که کنار صندلی‌های قدیمی شکسته از من پرسید که دیگر دوستم نداری نه؟ و من خجالت کشیدم که راستش را بگویم. حالا دیگر آنجا وجود ندارد.
یا آفتاب بی‌جان ظهر زمستان که پخش شده بود وسط خانه‌اش، و من توی همان آفتاب دراز کشیده بودم و شاملو گوش می‌دادم، یادم می‌آید که موهایم را نوازش کرد و گفت از من که دلخور نیستی؟ و من چرا باید دلخور می‌بودم، بهترین روزهای عمرم بود. بوسه‌ای که در آن آفتاب بی‌جان بر گونه‌ام زد بهترین بوسه بود. حتی آنجا هم دیگر وجود ندارد.
برای از دست دادن آدمی که عمیقا من را دوست داشت، پشیمانم، برای از دست رفتن خانه‌ای که شروع آشنایی ما بود و حالا دیگر نیست ناراحتم. خانه‌ای که بار آخر با ناراحتی از آنجا رفتم، چون فهمیده بودم که دیگر میلی به این دیدارهای گاه به گاه هم ندارد. اما حالا که خبر تمام شدن آن خانه را شنیدم، انگار تکه‌ای از قلبم را برای همیشه از دست دادم، من خالص‌ترین دوس داشتن را از آن خانه پیدا کردم و حالا دیگر آنجا وجود ندارد.
