امروز از صبح حالم ناخوش بود، غم داشتم و تقلایی برای بهتر شدنش نکردم. بعد از ظهر چند ساعتی خوابیدم و یکی از عجیب‌ترین خواب‌هایم را دیدم، عجیب نه به این خاطر که اتفاق ویژه‌ای را در خواب دیده باشم، نه. از آن خواب‌هایی بود که وقتی بیدار می‌شوی هنوز هم انگار داری آن را تجربه میکنی، ملموس است و دوست نداری هیچ کدام از آن صحنه‌ها را از یاد ببری. از آن خواب‌هایی که همیشه در ذهنت می‌مانند.
پاییز بود و کمی از غروب گذشته. توی یکی از خیابان‌های تهران بودم، شبیه خیابان کارگر شمالی، همان نزدیک‌های میدان انقلاب ولی توی خواب آنجا خیابان فلسطین بود. یادم می‌آید که داشتم از وسط خیابان رد میشدم و یک گروه پنج، شش نفری از کنارم در حال عبور بودند، به یکی‌شان لبخند زدم. موهای فرفری جوگندمی، قد بلند و پلیوری زرشکی تنش بود. او هم جواب لبخندم را داد و گفت داریم میرویم آنجا کتابی بخوانیم، تو هم بیا و با دستش کافه‌ای را نبش یکی از کوچه‌ها نشانم داد. کافه‌ای که حیاط داشت و در سبزرگ بزرگش باز بود. یادم می‌آید توی خواب فکر می‌کردم چقدر تنها هستم و چقدر به این معاشرت‌ها نیاز دارم. آشنا شدن با آدم‌های غریبه در خیابان، کاری که روزهای جوانی‌م زیاد انجام می‌دادم.
به آن جمع کوچک ملحق شدم، یکی از همان‌ها، که آقایی مسن‌تر بود، شاید 45 ساله، آمد کنارم، دو تا کتاب داد دستم و گفت این‌ها برای تو و بعد همقدم با هم داخل کافه شدیم. شلوغ بود، خیلی شلوغ. رفتیم بالا. از پله‌ها رفتیم بالا و همان آقا داشت ازم می‌پرسید که چندسالم است و چه می‌کنم و از این سوال‌ها. رسیدیم به پشت بام، شاید 50 نفر آنجا نشسته بودند، بیشترشان جوان. این دوست جدیدم من را نشاند کنار خودش و کتابی را باز کرد و بلند خواند. همه آن جمعیت ساکت شدند و به صدای او گوش کردند، منتظرش بودند. یادم می‌آید وسط‌های خواندنش کلمه‌ای برایش نا‌آشنا بود، یه کلمه لاتین و یکی از دخترهای آنجا کلمه را برایش خواند. همان لحظه، تمام آن جمعیت شروع کردند به خواندن این شعر، با لحنی محزون و در عین حال محکم: غم،
درد،
باغ آلبالو،
فلسطین غم‌آلود.
همین جا بود که خوابم تمام شد. هیچکدام از آن چهره‌ها را در زندگی واقعی‌م ندیده‌ام. به همچون خانه‌ای هم تا به حال نرفته‌ام. وقتی بیدار شدم، شروع کردم به گریه کردن. نمی‌دانم چرا. شاید از تنهایی خودم دلم سوخت. از شهری که 10 سال در آن زندگی کرده بودم، رفته‌ام، شهری که در هر کوچه و خیابانش یکی را میشناختم و حالا اینجا در شهری جدید، بدون حتی یک آشنا، مطلقا غریبه دارم زندگی می‌کنم. و این برایم دردناک است.
چهره آن دوست‌های جدیدم را در خاطرم سپرده‌ام. شاید این هم یکی از همان صدها خوابی باشد که به واقعیت پیوسته است. شاید قرار است روزی در خیابان آن‌ها را ببینم و بگویم سلام آقا، من شما را در خواب دیده‌ام و به من دو کتاب هدیه دادید.
