شش

مدام در حال از دست دادنم، می‌توانم بگویم دیگر چیزی ندارم، مطلقا هیچ چیز. این پوچی و بیهودگی تمام زندگی مرا احاطه کرده.

دوست داشتن تنها سلاحم برای بقا بود، دیگر آن را هم ندارم. مهر ورزیدن، مهر طلبیدن، همه این‌ها را خیلی وقت است که از دست داده‌ام. من هم مانند خیلی دیگر از آدم‌ها مدام از خودم می‌پرسم که گناه من چه بود؟ کجا راه را اشتباه رفته‌ام که اینچنین هر بار باید عذاب بکشم و روزهای زیادی را در سوگ از دست دادن چیزی یا کسی سپری کنم؟

من شکسته تر از هر بار دیگرم، دیگر هفده ساله نیستم، چین‌های دور چشم‌هایم عذابم می‌دهند، سپیدی موهایم از سیاهی‌ بیشتر شده‌اند و هنوز به دنبال پر کردن جای خالی چیزی در وجودم هستم که نمی‌یابمش.

دشواری و دردناکی زمانی است که پیدایش می‌کنی، در تمنای داشتنش هستی ولی دستت یاری نمی‌کند. هر چقدر هم که در طلبش باشی به آن نمی‌رسی و من همه این سال‌ها، تنها و تنها به نرسیدن رسیدم.