دو

توی این روزهایی که مرگ بیشتر از هر چیزی به همه‌مان نزدیک شده، توی همین روزهایی که مدام با وسواس دست‌هایمان را برای فرار از نیستی می‌شوییم، دارم به مرگ یکی از ما دو نفر فکر می‌کنم. به از دست رفتن یکی از ما و تماشای دیگری به نبودن او.

ما به حرف زدن با یکدیگر عادت کرده‌ایم، به نوشتن هر چیزی حتی بی‌اهمیت برای یکدیگر خو گرفته‌ایم. به اینکه هر روز صبح، قبل از هرچیزی سراغی از یکدیگر بگیریم و خبرها را برای هم بازگو کنیم، در نیمه‌های روز سکوت کنیم و نیمه‌شب‌‌ها را برای گلایه کردن بگذاریم.

دارم تصور می‌کنم توی یکی از همین روزهایی که طبیعت قوایش را برای انتقام گرفتن از ما جمع کرده، یکی از ما از بمیرد. تصوری دردناک، لااقل برای من. و گمان می‌کنم برای او هم اینگونه باشد. چرا که این عادت به حرف زدن، نوعی تسلی برایمان آورده. هر دو می‌دانیم که آن یکی گوش می‌دهد، مهم نیست که چه می‌گوییم یا از چه می‌نالیم، آن یکی گوش می‌دهد و آزاری نمی‌رساند و این برایمان همه‌چیز است؛ حفظ یک فاصله ایمن.

میلی به جلوتر رفتن نداریم، هیچکداممان. در بهترین فاصله و نزدیک‌ترین جایی هستیم که می‌توانستیم باشیم، نزدیک‌تر از آن همه چیز را خراب می‌کند و این را هر دو می‌دانیم.

ترس از دست دادن آن یکی به جانم افتاده، هر کدام از ما که بمیرد فرقی نمی‌کند، برای آنکه می‌ماند قلبم به درد می‌آید. "هزار کس می‌آیند و هزار کس می‌روند" ولی می‌دانم که هیچ‌چیز، برای هیچ‌کدام از ما دو نفر، هیچ‌وقت به این زیبایی تکرار نخواهد شد.