بین خودمان بماند ولی در زندگی کسی که عاشق شده مگر بهتر از عشق هم وجود دارد؟
گیسوانی از آسمان رها شد و عاشق در آن گم شد؛ کلیشه ای است. بگذارید جور دیگر روایت کنم. روزی روزگاری کودکی در راه مدرسه فرشته ای را دید. او تا بحال فرشته ندیده بود بخاطر همین بسیار ذوق زده شد. ولی جدای از ذوق او دیگر نمی توانست فرشته را فراموش کند. هرکسی را که می دید برایش عادی و معمولی بودند ولی فرشته انگار فرق می کرد؛ با هرچیز، با هرکس. به خمین خاطر دلش را به دریا زد و به فرشته گفت و فرشته قبول کرد. آنروز زیبا ترین روز زندگی پسرک بود. فرشته آمد، زندگی اش را ساخت، زیبایش کرد ولی روزی از روز ها. پسرک که به خانه بازگشت فرشته را ندید، این سو و آنسو را گشت ولی نبود که نبود. از آن روز پسرک به دنبال فرشته تمام در های آسمان را دارد می زند تا شاید حتی برای یکبار باز هم فرشته را ببیند و لااقل از او خداحافظی کند.
پسرک حالا بزرگتر شده. عاقل تر و فهمیده تر ولی چیزی هنوز گوشه ی دلش حس می کند. حس می کند هنوز یک تکه از قلبش را در دستان کسی، یا فرشته ای، جا گذاشته.
