راز خوشبختی انسان این است که زندگی کند! خیلی از ما انسان ها فقط عمر می کنیم. پس از کودکی و نوجوانی آرام آرام به گردونه ای وارد می شویم که هیچ گاه از آن خارج نمی شویم. آنقدر می چرخیم و می چرخیم که قبل از آنکه عمر تمام شود، تمام می شویم.
صبح از رختخواب بیدار نشده فکرش به دنبال کار می دود. صبحانه خورده نخورده از سر سفره، جایگاه امنیت و آرامش، آرامشی که هیچگاه در نمی یابد، بلند می شود به سوی آینده ای نه چندان بهتر فرار می کند. در محل کار دائم به فکر قسط و وام و فردا و فردا و فرداست؛ فردایی که هرگز نمی آید. کم کم وقت اداری پایان می یابد. ماشین ندارد، پول همینطور ولی غم بسیار. خواب و بیدار به خانه می رسد، همسرش را نمی بوسد، فرزندانش را همینطور و به سوی رختخواب فرار می کند و صبح از رختخواب بیدار نشده... .
کاش درمیان این دور زدن و دور زدن، لحظه ای به این بیاندیشد که کاش راز خوشبختی را در میافتم حتی اگر به آن نرسیدم!