
امروز در حین کلاس آمار، متوجه دوستم شدم که مشغول خواندن نوشتهای در ویرگول بود. این تصادف خوشآیند مرا از جا کند و با بالهای خیالپردازی به گذشتههای دور کشاند. به سالهایی که نوشتن برایم امر جدیتری بود. بیشتر مینوشتم. بهتر مینوشتم. روزهایی که نوشتن جزئی جدانشدنی از زندگیام بود. حالم که بد میشد به قلم و کاغذ و یا کامپیوتر و گوشیام پناه میبردم و مینوشتم و مینوشتم و سیاهی حالم را به سیاهی جوهر میشستم.
گوشیام را برداشتم و سایت ویرگول را جستوجو کردم. وارد اکانت سابقام شدم و در عین ناباوری نوشتههایی را دیدم که هیچ به خاطر نداشتم. شروع کردم به خواندن. نوشتهها کوتاه بودند و پر از حرفهای طولانی؛ پر از غم، پر از دغدغه، پر از تلاش برای جستوجوی معنا. تصمیمام را گرفتم: «برمیگردم!».
و حالا من اینجا هستم. پر از حرفهایی که دور مانده از قلم، در دلم، در سرم، تلانبار شدهاند و حال باید با رشتهی کلمات به تار و پود متن گره بخورند و از اوهامی هولناک به نگارههایی رنگین، از سیاه و سرخ و خونآلود تا سفید و سبز و زندگیبخش مبدل شوند.
پس برای به حقیقت پیوستن رویای زندگی کردن از همینجا شروع میکنم؛ سلام!