
(تصویرها رو در طول این هفته گرفتم)
گاهی اوقات، فاصلهگرفتن تمام چیزیه که یه نفر نیاز داره. گاهی این فاصلهگرفتن از یه نفره، گاهی از یه عادت، گاهی هم از یه چیز؛ یه چیزی مثل گوشی یا سوشالمدیا. و این دقیقا احساسی بود که من داشتم و بخاطرش این چالش رو انجام دادم.

۱۴ شهریور ۱۴۰۴ روزی بود که به تقلید از یه آقای یوتوبر، تصمیم گرفتم یه چالش انجام بدم که از گوشی و سوشالمدیا فاصله بگیرم. اون آقاهه برای یک ماه کامل گوشیش رو کامل گذاشت کنار ولی خب من به دلایل مختلفی نه میتونستم کامل کنارش بذارم و نه میتونستم یک ماه ادامهش بدم. بخاطر همین یه تغییراتی ایجاد کردم توش و شروعش کردم.
کاری که من کردم این بود که اول تمام برنامههای اضافه رو از رو گوشیم پاک کردم و دوسهتا برنامه (اسنپ، بلوبانک و دولینگو) رو روی گوشیم نگه داشتم و چیزایی که واقعا لازم بودن رو انتقال دادم روی دستگاههای دیگهم. و سعی کردم تلگرام و چیزای دیگه که روی دستگاههای دیگه بودن رو فقط در صورت لزوم چک کنم.
بلافاصله بعد از ایجاد این تغییر، تفاوتها رو احساس کردم. گوشیم بدون سوشالمدیا و تلگرام، تقریبا برام بلااستفاده بود و بدون اون هم حوصلهم سر میرفت. کمکم و گاهی ناخودآگاه چیزای جایگزین پیدا کردم. یه کتاب برداشتم و به خودم اومدم و دیدم که ۵۰ صفحه ازش رو خوندهم. یه دفتر برداشتم و شروع کردم به نوشتن و ژورنالکردن. تو خیابون که راه میرفتم تونستم به صدای قدمهام و پرندههای بالای سرم گوش کنم. تو تاکسی که مینشستم میتونستم حرکت هوا رو روی پوستم حس کنم. و اینها احساسات آشنایی بودن که انگار مدتها بود ازشون فاصله گرفته بودم.

نتیجهی این هفته، این شد که اسکرینتایمم به روزانه حدود دو ساعت رسید. با کتابها و نوشتن و قلموکاغذ دوباره دوست شدم. ریتم زندگیم از اون سرعت سرسامآور خارج شد و یکم آروم گرفت. و خودم... فکر میکنم که آدم خوشحالتری شدم.
