لبخند غمگین گرگ، بازتاب درخشش اشک‌های بره‌ی کوچک بود و زخم‌های بدنش، چنگالی که هرلحظه بر قلب آن تن نحیف کشیده می‌شد. اشک و خون مسابقه می‌دادند و هردو می‌دانستند چه کسی برنده‌ی میدان است!
بغض، جلوی کلماتی که تمنای جاری شدن داشتند را می‌گرفت. گرگ، چنگال نوازش بر سر بره کشید و پوزه‌اش را به لبخندی دردناک باز کرد. اشک‌ها رخصت جاری شدن واژه‌ها را دادند و بره با صدای لرزانی زبان به سخن گشود:
ـ خوبی؟
گرگ سری تکان داد و پاسخ داد:
ـ خوب میشم؛ به من می‌گن گرگ ناقلا! یادت که نرفته؟
غنچه‌ی خنده، شکوفا نشده با ناله‌ی دردناک گرگ، خشکید. بره نمی‌دانست چه خواهد شد؛ شاید هم می‌دانست!مادر آمد و خلوت را سه نفره کرد؛ بغض پیله کرده در گلویش و اشک‌های روان بر صورتش، با لبخند روی لبش هم‌خوانی نداشت.
بوسه‌ای بر سر گرگ جوان زد و تنها یک کلمه بر‌زبان آورد:
ـ ممنونم.
گرگ نای پاسخ دادن نداشت پس فقط سر تکان داد . مادر برق مرگ را در چشمان گرگ دید و فرصت آخرین دیدار را از بره‌ی کوچک گرفت.
و لحظه‌ای بعد، گرگ رفت. مرگ او را دزدید...
آن‌‌روز، گوسفندان برای اولین بار زوزه کشیدند؛ برسر جنازه‌ی گرگی که در افسانه‌ها به دغل‌بازی شهرت داشت. اما کدام افسانه‌ای واقعیت است؟ حتی حقیقت‌ها هم گاهی دروغ می‌شوند!
کلاغ پیر به چشمان سیاه شاگردش چشم دوخت:
ـ چه دیدی؟
شاگرد سری تکان داد و پاسخ داد:
ـ قانونی که نقض شد!
کلاغ پیر بلند خندید؛ صدای خنده‌اش قارقاری شد که میان زوزه‌ی محزون گوسفندان، ناموزون می‌نمود:
ـ که فکرش را می‌کرد که روزی یک گرگ، از گله‌‌ی گوسفندان در برابر انسان‌ها محافظت کند؟ همان انسان‌هایی که صفات خود را به حیوانات نسبت می‌دهند!
ه.الف
