آسمان، دلش از دنیایی گرفته بود که خوب و بد نمی‌شناخت و شلاقش را برسر هرکس و ناکسی فرود می‌آورد! دل او هم گرفته بود؛ از دنیایی که نمی‌دانست همین شلاق‌ها، گاهی تار و پود خوبی و بدی را در هم گره می‌زند! خوب‌ها می‌شوند بهترین بدها! سر بدها هم بی‌کلاه می‌ماند! دلش از دنیایی گرفته بود که بال‌‌های فرشته را از شاخ‌‌های شیطان تمایز نمی‌داد و تنها ضربه می‌زد! ضرباتی که بال سفید فرشته را قرمز می‌کرد و دل پاکش را سیاه.
او هم روزی فرشته بود؛ همان روزهایی که به جای ابرهای سیاه، خورشید در خانه‌شان مهمانی می‌گرفت! همان روزهایی که ناراحتی‌ها را می‌شست، نه سنگ قبر خوشبختی‌‌اش را! دستی بر سرش کشید و رو به آسمان فریاد کشید:
- چرا؟!
پاسخ آسمان، رعد و برقی بود که شاید همچین معنایی می‌داد:
-که می‌داند؟!
شاید هم معنی دیگری داشت؛ او که زبان آسمان بلد نبود!
چتر نفرت را گشود و بر سرش گرفت تا اشک‌های آسمان بیش از این لباسش را خیس نکند. هیچ‌وقت اشک نمی‌ریخت، نه حتی بر سر سنگی که نام خانواده‌اش بر آن جا خوش کرده بود:
-اشک ریختن کار آدم‌های ضعیفه! کسایی که هنوز فرشته‌ی درونشون زندست..
فرشته درون او مرده بود؟ شاید! شاید هم نه! آسمان اینبار آرام غرید و او اینبار مطمئن بود که چه می‌گوید:
- که می‌داند؟!
